{"id":4358,"date":"2020-04-23T18:06:00","date_gmt":"2020-04-23T18:06:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.antonmouzo.com\/?page_id=4358"},"modified":"2025-06-11T13:22:28","modified_gmt":"2025-06-11T12:22:28","slug":"hemeroteca","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/?page_id=4358","title":{"rendered":"Hemeroteca"},"content":{"rendered":"\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Noticias mas recientes<\/h2>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">7 de junio de 2025 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"975\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--1024x975.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-7657\" srcset=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--1024x975.jpg 1024w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--300x286.jpg 300w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--768x731.jpg 768w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--1536x1462.jpg 1536w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--600x571.jpg 600w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--168x160.jpg 168w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz--1200x1142.jpg 1200w, https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2025\/06\/Entrevista-La-Voz-.jpg 1836w\" sizes=\"auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">4 de junio de 2025 Q\u00fae pasa na costa<\/p>\n\n\n\n<p><a href=\"https:\/\/www.quepasanacosta.gal\/articulo\/vimianzo\/nuria-kolb-anton-mouzo-foi-artista-autodidacta-curiosidade-insaciable\/20250604074322164573.html\">https:\/\/www.quepasanacosta.gal\/articulo\/vimianzo\/nuria-kolb-anton-mouzo-foi-artista-autodidacta-curiosidade-insaciable<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">21 de febrero de 2021 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><a href=\"https:\/\/www.lavozdegalicia.es\/noticia\/carballo\/vimianzo\/2021\/02\/21\/vida-obra-anton-mouzo\/0003_202102C21C8991.htm\">https:\/\/www.lavozdegalicia.es\/noticia\/carballo\/vimianzo\/2021\/02\/21\/vida-obra-anton-mouzo<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">4 Septiembre 2011 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image is-resized\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1205\" height=\"1362\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/05\/Nota-La-voz-expo-Vimianzo-2011.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-6085\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">Septiembre 2011<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Sala de Exposici\u00f3ns Ant\u00f3n Mouzo (casa da cultura, Vimianzo)<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image is-resized\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"999\" height=\"1501\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/exposici\u00f3n-vimianzo-2011.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4534\"\/><\/figure><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-very-dark-gray-color has-text-color has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">13-Marzo 2009 el Pais Galicia<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>OS GROUCHOS | LUCES COLUMNA<\/p>\n\n\n\n<h1 class=\"wp-block-heading has-larger-font-size\">O Van Gogh da Costa da Morte<\/h1>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><a href=\"https:\/\/elpais.com\/diario\/2009\/03\/13\/galicia\/1236943106_850215.html\">https:\/\/elpais.com\/diario\/2009\/03\/13\/galicia\/1236943106_850215.html<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><strong>MANUEL RIVAS<\/strong><br><strong>13 MAR 2009<\/strong><br>Chameino e levei a sorpresa de que respond\u00eda co m\u00f3bil dende un cuarto de hospital na Coru\u00f1a. Notei un atranco na fala, as palabras costa arriba, mais sempre coa s\u00faa determinaci\u00f3n ir\u00f3nica, de andar as ceibas.<\/p>\n\n\n\n<ul class=\"wp-block-list\">\n<li>E que fas ti a\u00ed, Ant\u00f3n?<\/li>\n\n\n\n<li>Non sei. Disque estou para morrer.<\/li>\n\n\n\n<li>Os artistas non sabedes c\u00f3mo chamar a atenci\u00f3n.<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n<p>Riu. El ti\u00f1a moita estima da s\u00faa obra, sab\u00eda o seu valor, mais nada de vaidade. Non rogaba, non pregoaba, non se queixaba. Neste pa\u00eds dun paso adiante e outro atr\u00e1s, que vira como nora absurda no baleiro, tivo moi poucas ocasi\u00f3ns de mostrar a s\u00faa obra. Mais el ti\u00f1a a paciente resistencia da uz, do lique, do carrizo das dunas.<\/p>\n\n\n\n<p>Aos poucos d\u00edas xa non pod\u00eda falar. Cont\u00e1ronme que a emulsi\u00f3n do humor sobreviviu nos seus ollos de ave noit\u00e9brega at\u00e9 que os pechou. A causa cient\u00edfica da morte foi o chamado linfoma de Burkitt.<\/p>\n\n\n\n<p>Non \u00e9 conto que Ant\u00f3n Mouzo fixo falar as pedras. Hai obras s\u00faas feitas con area e mica.<\/p>\n\n\n\n<ul class=\"wp-block-list\">\n<li>A que \u00e9 un bo t\u00edtulo para un cadro?- dixera Ant\u00f3n.<\/li>\n<\/ul>\n\n\n\n<p>Apa\u00f1ar almas. O mellor lugar para estar estes d\u00edas en Galicia \u00e9 unha paisaxe interior. Talvez a mostra m\u00e1is importante, m\u00e1is punzante, da arte galega deste ano. O h\u00e1bitat son cuartos de catacumba da sala de exposici\u00f3ns Auditorio, no campus de Compostela. Ant\u00f3n Mouzo Lavandeira a\u00ednda era novo, nesa metade do cami\u00f1o da vida, cando faleceu en xullo do 2007. Da estirpe da Xeraci\u00f3n Doente, coa \u00abmelancol\u00eda activa\u00bb dun Van Gogh da Costa da Morte, tivo tempo a deixarnos a s\u00faa parte de marabilla. Unha natureza viva. A sensaci\u00f3n de que o corpo da Terra atopou en Ant\u00f3n Mouzo un mediador para acadar novas formas. De que a materia, nas s\u00faas mans, acadou novas especies. M\u00e1scaras, re-existencias. Non \u00e9 conto que Mouzo fixo falar as pedras. Hai obras s\u00faas, obras mestras, feitas con areas e mica que apa\u00f1aba polos penedos de Traba e Pasarela. Recoll\u00eda pigmentos, sombras, simetr\u00edas que levaba consigo. Gardaba nos petos o misterio de Gaia. Loitaba contra a velocidade falsaria que espolia o tempo. Ti\u00f1a, si, o biorritmo da terra: outras inmorredoiras obras son follas de carballo e de magnolio que antes existiron como latas de aluminio. A s\u00faa foi unha ollada revolucionaria. Detectaba a alma das cousas e fac\u00edaa transmigrar aos lenzos.<\/p>\n\n\n\n<p>O naufraxio da arte. Estouno a ver aquel d\u00eda de inverno despois do dioivo universal. O r\u00edo Pequeno, o r\u00edo de Vimianzo, que en Pasarela enxerta co r\u00edo Grande, rebelouse contra a toponimia e a imprevisi\u00f3n da enxe\u00f1er\u00eda que desco\u00f1ece a memoria da auga. O r\u00edo Pequeno rebordou canles e ribazos e volveu a bra\u00f1as e \u00e1s xunqueiras e aos espazos saudosistas das lagoas desecadas. O val de Soneira era aquel d\u00eda un mar. Estouno a ver, a Ant\u00f3n Mouzo. A chea alagara tam\u00e9n o baixo da casa da irm\u00e1, que usaba como estudio. Loitaba contra o naufraxio da arte, non s\u00f3 como met\u00e1fora sen\u00f3n na cruel realidade. Salvaba os cadros do afundimento. E logo secounos, agarimounos, foinos curando un a un. Os enchoupados, os feridos, os fanados. As\u00ed fixo aquel d\u00eda, aquela noite, e o tempo que fixo falta. O curador somn\u00e1mbulo. Aqueles ollos de moucho que ti\u00f1a, a espertar as cores nas tebras. O seu estudio era un hospital de campa\u00f1a. Ti\u00f1a unhas mans pequenas, lizgairas e sinceras, de enfermeira de prematuros. Mais, en realidade, sempre actuou as\u00ed. El era moi solidario coa s\u00faa obra. Falaba dos seus cadros, das esculturas, dos proxectos, como compa\u00f1eiros. El fac\u00edaos e fac\u00edase con eles. Nunca co\u00f1ec\u00edn un artista que estivese tan preocupado pola s\u00faa obra. Pola s\u00faa crianza. Pola s\u00faa sa\u00fade. Pola s\u00faa felicidade. El quer\u00eda que os seus cadros fosen felices. Por iso, o primeiro que restaurou despois do naufraxio foron as cordas dos viol\u00edns na s\u00faa serie inconclusa de naturezas vivas, onde hab\u00eda tam\u00e9n bidueiros, cabalos, garzas, postes telef\u00f3nicos, m\u00e1quinas de coser e aquel par de botas que levaba o pai cando \u00eda por monte de lobos reparar o repetidor da televisi\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<p>O valenthuomo. Un artista pode ser, mesmo \u00e9 convencional que o sexa, bohemio, iconoclasta, noct\u00e1mbulo, egoc\u00e9ntrico, despistado, arroutado, mani\u00e1tico, ciclot\u00edmico, namoradeiro, espectral, ocorrente, luminoso, escuro, irado, nubeiro, sutil, b\u00e1rbaro\u2026 Nada diso, en principio, abanea o mundo. Mais, quen pode entender un mozo que \u00e9 quen de deixar un traballo fixo nunha oficina bancaria? Caravaggio reclamaba para o pintor a condici\u00f3n de \u00abvalente\u00bb. Ant\u00f3n ergueuse da cadeira da sucursal para non voltar. Botouno a andar polas inmensas g\u00e1ndaras ao xeito dos \u00abferos corvos\u00bb do Xallas, do capit\u00e1n Nemo, do vagabundo de Charlot, do roxo Vicent Van Gogh. Era de poucas falas, aforraba xuramentos, a\u00ednda que r\u00eda moito coa tradici\u00f3n blasfema popular, e anotaba regueifas e aquelas maldici\u00f3ns nas que atopaba unha vontade de estilo, como aquel acad\u00e9mico que un d\u00eda soltou na barra do V\u00eda R\u00e1pida: \u00abEscaravello os dentes co pau da Santa Crus!\u00bb. Mais a conversa do Ant\u00f3n era ir\u00f3nica e crom\u00e1tica. Chea de pausas, como o teatro de Harold Pinter. O seu andar era o do silandeiro ser rebelde, que d\u00e1 o paso que hai que dar. Nada de barullar. Capeaba o temporal como os mari\u00f1eiros. Cando non hab\u00eda vento, remaba. Lembro que un d\u00eda, en tempos de Esquerda Galega, organizamos un mitin ao que soamente acudiu unha persoa. E Ant\u00f3n dixo con optimismo ir\u00f3nico: \u00abQue \u00e9xito! Unha persoa \u00e9 un mundo\u00bb. Vela\u00ed, para a memoria da Costa da Morte, un verdadeiro artista, un verdadeiro valenthuomo!<\/p>\n\n\n\n<p>Outra Saudade. En todo o que fac\u00eda hab\u00eda un pouso de saudade. Dende logo na vaixela do chineiro da nai, na Estanter\u00eda do bazar, unha das grandes obras da pintura galega de todos os tempos, como son Flores (ese cadro pintado durante anos polas mans misteriosas de Gaia) ou a escultura As botas do pai. Mais a saudade de Ant\u00f3n Mouzo \u00e9 unha saudade desposu\u00edda de tristura. Ten \u00e1nima. Semella responder a un chamado c\u00f3smico que parafrasea o esencial berro mari\u00f1eiro: \u00abTen de ti!\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p>Levedar a realidade. Amaba as cores, mais sobre todo as cousas que portaba a cor. Era un max\u00edn namorado da materia e dos so\u00f1os por ela xerados. Era un artista de todas as vangardas: cole\u00f3ptero, volc\u00e1nico, cefal\u00f3podo, an\u00e1tido, plut\u00f3nico, equinodermo, astrogr\u00e1fico, subacu\u00e1tico, obsidi\u00e1nico, anfibio, t\u00e9rmico, ginkg\u00f3fito\u2026 A s\u00faa ollada era f\u00e9rtil, criadora. Lembro que das andadas con el volv\u00edas coa cabeza chea de descubertas. Cores, formas, paisaxes que antes non exist\u00edan. Porque Ant\u00f3n Mouzo pintaba tam\u00e9n f\u00f3ra do cadro, fac\u00eda levedar a realidade que permanecera ensumida.<\/p>\n\n\n\n<p>Enxamear a marabilla. El mesmo deixou un universo que, en gran parte, a\u00ednda est\u00e1 por descubrir. O tempo foi inxusto con el. Tivo que soportar a indiferenza cando non a mesquindade dos poderes t\u00fazaros que abren e pechan portas. Mais o importante \u00e9 este agasallo que nos deixou: a marabilla que enxameou fronte ao abismo, na man sincera e na ollada f\u00e9rtil do mozo de Soneira.<\/p>\n\n\n\n<ul class=\"wp-block-list\">\n<li>Este art\u00edculo apareci\u00f3 en la edici\u00f3n impresa del 13 de marzo de 2009.<\/li>\n<\/ul>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">13 Marzo 2009 Grupo Ravar<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1129\" height=\"1006\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Colectivo-Ravar.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4536\"\/><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">Febreiro 2009<\/p>\n\n\n\n<p>Auditorio de Galicia (Santiago de Compostela)<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n Antol\u00f3xica Ant\u00f3n Mouzo (18 Febreiro a 31 de Maio de 2009)<\/p>\n\n\n\n<p>Camisaria: Mar\u00eda Pose<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"747\" height=\"341\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/invitaci\u00f3n-Antol\u00f3xica-Ant\u00f3n-Mouzo.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4532\"\/><\/figure>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">19 Febrero 2009 Novas Vitenses<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-normal-font-size\"><strong>quinta-feira, 19 de fevereiro de 2009<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-larger-font-size\"><a href=\"http:\/\/asnovasvitenses.blogspot.com\/2009\/02\/primeira-retrospectiva-pictorica-de.html\">Primeira retrospectiva pict\u00f3rica de Ant\u00f3n Mouzo no Auditorio<\/a><\/p>\n\n\n\n<p><strong>A exposici\u00f3n \u00e9 unha homenaxe ao artista, falecido fai dous anos \u00b7\u00b7 A mostra recolle obras in\u00e9ditas e fondos do seu estudo \u00b7\u00b7 Os debuxos, \u00f3leos, anotaci\u00f3ns, ilustraci\u00f3ns e videoinstalaci\u00f3ns do autor estar\u00e1n expostos at\u00e9 o 31 de maio.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Familiares e seguidores da obra de Ant\u00f3n Mouzo, falecido fai dous anos, reun\u00edronse onte no Auditorio de Galicia para renderlle unha emotiva homenaxe a trav\u00e9s dunha mostra antol\u00f3xica, que permanecer\u00e1 exposta ao p\u00fablico at\u00e9 o pr\u00f3ximo 31 de maio.<\/p>\n\n\n\n<p>A exposici\u00f3n, inaugurada onte pola concelleira Socorro Garc\u00eda, \u00e9 a primeira retrospectiva en Galicia dun artista significativo que, segundo explicaron os seus organizadores, \u00abdesenvolve diferentes li\u00f1as de traballo a trav\u00e9s, esencialmente, da pintura, e que toma como tema principal a representaci\u00f3n da natureza para conformar un particular universo, que tivo en todo momento constantes referencias a Vimianzo, a vila na que naceu\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p>De formaci\u00f3n autodidacta e gran co\u00f1ecedor da historia da arte, a s\u00faa obra \u00abreflicte unha fonda influencia da arte galega, desde o Rom\u00e1nico aos renovadores, sen esquecer outras formulaci\u00f3ns internacionais como Hockney ou Bacon, aos que admiraba\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p>A mostra, comisariada por Mar\u00eda Pouse, recolle unha selecci\u00f3n do seu traballo m\u00e1is significativo, sorprendendo ao p\u00fablico cunha obra \u00abna que se detecta o esp\u00edrito dun creador inquedo que explora continuamente e que se expresa por medio de diferentes po\u00e9ticas\u00bb, entre as que destacan \u00abo pop, ou neoexpresionismo, a figuraci\u00f3n, a abstracci\u00f3n ou a fotograf\u00eda, sen esquecer tampouco o uso das novas tecnolox\u00edas\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p>O proxecto, produci\u00f3n propia do Auditorio e para o que a comisaria, Mar\u00eda Pouse, contou coa estreita colaboraci\u00f3n da familia e amigos que se involucraron de \u00abxeito determinante no impulso desta iniciativa\u00bb, incl\u00fae obras in\u00e9ditas procedentes no seu maior parte de arquivos do artista e dos fondos do seu estudo.<\/p>\n\n\n\n<p>A selecci\u00f3n permitir\u00e1 ao p\u00fablico \u00abco\u00f1ecer e gozar de \u00f3leos, debuxos, anotaci\u00f3ns, ilustraci\u00f3ns, videoinstalaci\u00f3ns e diversas series de pinturas, como as que o cineasta Xavier Villaverde utilizara no filme Fisterra\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1-7-2008 La voz de Galicia Edici\u00f3n Berganti\u00f1os<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-text-align-center\" style=\"font-size:26px\"><strong>El Seminario de Estudos Comarcais pide que se reconozca a Ant\u00f3n Mouzo<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><strong>E. E.<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>El pr\u00f3ximo viernes se cumplir\u00e1 un a\u00f1o del fallecimiento de Ant\u00f3n Mouzo Lavandeira. Su muerte temprana, a los 50 a\u00f1os de edad, trunc\u00f3 la vida y la carrera de un pintor prol\u00edfico y de creciente reconocimiento.<\/p>\n\n\n\n<p>Ese reconocimiento a su trabajo lo encontr\u00f3 siempre lejos de casa. Empez\u00f3 a exponer en 1976 y su obra se pase\u00f3 por las salas de media Espa\u00f1a y tambi\u00e9n por exposiciones en Francia, Alemania y Portugal. Sus cuadros pasaron por las paredes de pubs, galer\u00edas y museos y, dentro de exposiciones colectivas, llegaron a Nueva York, Bogot\u00e1, Caracas, Santo Domingo y San Salvador, entre otros muchos lugares.<\/p>\n\n\n\n<p>Su arte pudieron verlo expuesto tambi\u00e9n en la comarca los vecinos de Cabana -en 1998- y de Ponteceso -en 1997-. Hace ahora dos d\u00e9cadas recibi\u00f3 el primer premio del certamen de pintura de Fenosa que acogi\u00f3 el Concello de Carballo.<\/p>\n\n\n\n<p>Obras suyas pueden verse en la Biblioteca Nacional y se encuentran entre los fondos del CGAC, del Museo de Bellas Artes de A Coru\u00f1a y en las paredes el Concello de Carballo o de los colegios p\u00fablicos de Zas, Mux\u00eda y Corme, por citar lugares cercanos. Sus creaciones dieron tambi\u00e9n el salto al s\u00e9ptimo arte a trav\u00e9s de la pel\u00edcula de Xavier Villaverde Finisterre (1998).<\/p>\n\n\n\n<p>Pero esa cercan\u00eda nunca lleg\u00f3 a su casa, a su municipio. Autor de cuadros, dibujos, ilustraciones para un buen n\u00famero de publicaciones y esculturas, su obra, alabada por importantes cr\u00edticos y escritores, ha pasado desapercibida para sus vecinos vimianceses. \u00ab\u00c9 imperdoable que a a obra de Ant\u00f3n Mouzo e a s\u00faa figura non sexa reivindicada polo Concello de Vimianzo\u00bb, dice el presidente del Seminarios de Estudos Comarcais, Xos\u00e9 Mar\u00eda Lema. Dice Lema que la entidad est\u00e1 a disposici\u00f3n de la familia para sacar adelante las iniciativas que hagan falta: \u00abNunca se lle comprou unha obra en vida nin se lle organizou unha exposici\u00f3n, polo menos que te\u00f1an a decencia de facelo agora\u00bb, dice el responsable del Seminario, que considera que su obra \u00ab\u00e9 unha riqueza e un atractivo para Vimianzo\u00bb.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Casa da cultura<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Entre otras posibilidades, Lema apunta a habilitar un espacio expositivo en la casa da cultura e incluso a darle el nombre del artista al edificio, que a\u00fan no ha sido bautizado.<\/p>\n\n\n\n<p>El hermano del pintor, Roberto Mouzo, se muestra bastante pesimista: \u00abEu aspirar\u00eda a unha especie de fundaci\u00f3n, pero iso aqu\u00ed e un sono\u00bb, dice, y argumenta su falta de optimismo: \u00abCo\u00f1ezo o nivel cultural e de entusiasmo que existe por estas cousas. Se non se interesaron en vida, non o vexo agora\u00bb, dice.<\/p>\n\n\n\n<p>Roberto Mouzo lamenta que su hermano no dejara un local en Vimianzo que poder convertir en casa museo. Recuerda que su hermano ten\u00eda una \u00abadici\u00f3n\u00bb a la pintura, y que no dej\u00f3 de crear desde los siete a\u00f1os.<\/p>\n\n\n\n<p>Por su parte, el alcalde de Vimianzo, Alejandro Rodr\u00edguez, no da mucho pie a las esperanzas: \u00abDe momento non pensamos nada, pero iso \u00e9 cousa do pleno\u00bb, dice.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">Xaneiro 2008<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-text-align-left has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Montaxe A Monta\u00f1a disoluta no CGAC no marco da exposici\u00f3n \u00abFicci\u00f3ns Anal\u00f3xicas o video na Galicia dos&nbsp;80<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">2006 (Outono)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf;grid-template-columns:34% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"254\" height=\"384\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image112.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4529 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Oito ilustraci\u00f3ns para o libro de poemas \u201cAlaridos\u201d de Lino Braxe. Acc\u00e9sit de Poes\u00eda Miguel Gonz\u00e1lez Garc\u00e9s \u2013 2006.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">A Coru\u00f1a 2004<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Quinto Sal\u00f3n de Oto\u00f1o de Pintura. [Cat\u00e1logo]<\/p>\n\n\n\n<p>Real Academia Gallega de Bellas Artes de Nuestra Se\u00f1ora del Rosario. Deputaci\u00f3n Provincial da Coru\u00f1a. Fundaci\u00f3n Caixa Galicia.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Obra seleccionada de Ant\u00f3n Mouzo: \u201cFollas-frores\u201d, Acr\u00edlico sobre lenzo, 195 x 130 cm., 1999.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"324\" height=\"207\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image110.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4528 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Hist\u00f3rico de Noticias<\/h2>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1983<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Colectiva \u201cSu disco Favorito\u201d. Itinerante por Espa\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>21-11-1983 <\/p>\n\n\n\n<p>Tiempo<\/p>\n\n\n\n<p>Por J. G. Soubrier<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Un taller de arte bajo la batuta de Gordillo<\/h2>\n\n\n\n<p>Veinticinco pintores han compartido durante cuatro semanas, en un estudio de 50 metros cuadrados, el primer Taller de Arte Actual, experiencia de ense\u00f1anza no reglada que, al igual que hiciera <em>Kokoschka<\/em> en Salzburgo, se ha desarrollado bajo la batuta del sevillano <em>Luis Gordillo<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>[&#8230;] Uno de los cinco asistentes llegados expresamente a Madrid para este encuentro es el gallego Antonio Mouzo, que, a sus veintis\u00e9is a\u00f1os, ya ha visto cerrarse las dos galer\u00edas de arte coru\u00f1esas en las que ha expuesto.<\/p>\n\n\n\n<p>\u201c<em>Echaba de menos hablar con Gordillo <\/em>\u2013es de los que no le llaman Luis al referirse a \u00e9l-<em> hasta que logr\u00e9 vencer la sensaci\u00f3n de que los otros le expon\u00edan m\u00e1s f\u00e1cilmente sus problemas, y consegu\u00ed vencer la timidez, uno de los objetivos de mi participaci\u00f3n en este curso, del que me parece lo m\u00e1s importante haber recuperado valores que me parec\u00edan perdidos, como la frescura del boceto trasladada a la obra acabada. Es importante vencer el miedo que siempre te impone el lienzo en blanco, el peligro de estragarlo. Sin querer <\/em>\u2013quiz\u00e1 porque es m\u00e1s caro-<em>, se racionaliza m\u00e1s ante la tela que ante un papel\u201d<\/em>. [&#8230;]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1984 (29 Xu\u00f1o-13 Xullo)<\/p>\n\n\n\n<p>Colectiva \u201cTalleres de Arte Actual\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">C\u00edrculo de Bellas Artes, Madrid.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1984 (Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p>VI Bienal Internacional de Arte [cat\u00e1logo]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf;grid-template-columns:59% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"387\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image011.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4426 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">Deputaci\u00f3n de Pontevedra.<\/p>\n\n\n\n<p>Obra exposta: \u201cContemplaci\u00f3n extempor\u00e1nea do Monte Sangre\u201d. Acr\u00edlico\/lenzo. 300 x 150 cm.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1984 (Novembro)<\/p>\n\n\n\n<p>El Ideal Gallego (Arte)<\/p>\n\n\n\n<p>Por Fernando Mon<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">A. Mouzo, en \u201cFinisterrae\u201d<\/h2>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:auto 21%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Creo que vi cosas de Mouzo en varias ocasiones y, particularmente, en la desaparecida galer\u00eda \u201c\u00c1bside\u201d de la Plaza de Azc\u00e1rraga. Me pareci\u00f3 siempre un pintor muy interesante, tanto del lado de la sensibilidad como del de la conformaci\u00f3n de sus estructuras formales. Pero lo de ahora, la pintura que muestra el \u201cFinisterrae\u201d, es otra cosa. El salto, pues, en la pintura de Mouzo, ha sido gigantesco.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"419\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image013.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4427 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p>Su pintura de hoy es, aparte de m\u00e1s coherente, enormemente equilibrada. Quiero decir equilibrada porque los distintos pronunciamientos de esta pintura difieren, bien cierto, entre s\u00ed, pero constituyen un todo coherente desde el punto de vista de la sustantividad.<\/p>\n\n\n\n<p>Una parte de sus cuadros, constituidos casi todos por acr\u00edlicos y tierras, est\u00e1 dedicada a grandes temas de la t\u00e9cnica, como los de \u00edndole imaginativa, o m\u00e1s imaginativa en cierta medida que los otros. Tres cuadros de grandes proporciones son realmente significativos porque los elementos expresivos, realistas en el fondo, alcanzan un lenguaje pl\u00e1stico potencialmente diversificado. Las figuras con un tel\u00f3n de fondo paisaj\u00edstico alcanzan el cl\u00edmax de su expresi\u00f3n. Y todo ello utilizando colores ocres casi siempre, en distintas gradaciones, en planos lum\u00ednicos clarificadores.<\/p>\n\n\n\n<p>Un par de cuadros, sin embargo, que recuerdan en poco a la tem\u00e1tica de Vlamik, tienen un hondo sentido dram\u00e1tico \u2013el ciclista, tema muy querido por los posimpresionistas- con una especie de macro-puntillismo descompuesto en colores primarios. Posiblemente en estos dos cuadros se halle la raz\u00f3n de ser expresiva de la pintura de Mouzo. En estos cuadros exuberantes y en la sobriedad formal de otros m\u00e1s recatados posiblemente se constituya ese pronunciamiento de su distinta pronunciaci\u00f3n, como dec\u00eda en principio.<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>18-11-1984<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia (Arte)<\/p>\n\n\n\n<p>Por Laureano \u00c1lvarez<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Tres exposiciones pict\u00f3ricas. Mouzo en Finis-Terrae<\/h2>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"910\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image015.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4433 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Un joven pintor, introvertido, seg\u00fan mi apreciaci\u00f3n, para intensificar su vida interior, ofrece en la galer\u00eda Finis-Terrae una obra sincera con gran dosis de espontaneidad, siguiendo la l\u00ednea, en plena vigencia por las rutas de Europa, del neoexpresionismo y sus concurrentes variantes simp\u00e1ticas. Es una forma de hacer que, desde mi ventana de las predicciones y prejuicios, veo con indeciso futuro, en contra de autorizadas opiniones, entre las cuales se encuentra la del propio Mouzo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Consciente de que la denominaci\u00f3n bautismal de casi todas las tendencias o teor\u00edas de plataforma pict\u00f3ricas o art\u00edsticas fueron perdiendo su original sentido, adquiriendo contenidos nuevos y abandonando otros, parece preciso se\u00f1alar que Mouzo, en general, se deja llevar por el impulso sentido en el momento, entrecruzando tendencias apoyadas, en la mayor parte de los casos, en ese neoexpresionismo tan valorado actualmente.<\/p>\n\n\n\n<p>Aquellos cuadros de considerable formato acusan un \u00edntimo sentir sometido al rigor impuesto por la necesidad expresiva sin perder la lozan\u00eda propia de la espontaneidad. Y aun m\u00e1s. Se introduce un elemento de valor simb\u00f3lico, como el caballo que dir\u00e1 los deseos exaltados del desnudo masculino a que se dirige, o la sensualidad de las frutas, complemento del desnudo de la mujer de color.<\/p>\n\n\n\n<p>Un pintor joven y decidido, con amplios litorales de vida para navegar.<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1985 (15-31 Xullo)<\/p>\n\n\n\n<p>Mostra de Arte Galego Xoven: \u201cCARA O FUTURO\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Centro Cultural \u201cCidade de Vigo\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Montaxe: X. Ant\u00f3n Castro \/ Organiza: Concello de Vigo.<\/p>\n\n\n\n<p>Ant\u00f3n Mouzo exp\u00f3n o cadro: \u201cEl puente\u201d, 1984. 100&#215;75 cms. T\u00e9cnica mixta sobre cart\u00f3n.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"784\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image017.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4436\"\/><\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1985<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Colectiva \u201cAlternativas 80\u201d (Artistas Galegos na Fronteira). Salvaterra do Mi\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1985<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"593\" height=\"857\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image019.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4437 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>\u201cMAR ABERTO\u201d. Pintura\/Escultura XV Festival Interc\u00e9ltico de Lorient (Francia)<\/p>\n\n\n\n<p>Conseller\u00eda de Educaci\u00f3n e Cultura. Direcci\u00f3n Xeral do Patrimonio Art\u00edstico e Monumental. Xunta de Galicia.<\/p>\n\n\n\n<p>Seis artistas: Fernando Agrasar, Antonio Mouzo, Pedro Mu\u00ed\u00f1o, Rosal\u00eda Pazo, Alberte Permuy, Seara.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1985 (Ver\u00e1n)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Escrita, 6.<\/p>\n\n\n\n<p>Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n Mouzo para uns relatos de Luis Rei N\u00fa\u00f1ez: \u201cLascas\u201d.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1614\" height=\"2244\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Escrita-1985.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4442 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1985 (mes de Xullo)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Museo Qui\u00f1ones de Leon de Vigo.<\/p>\n\n\n\n<p>Direcci\u00f3n Xeral do Patrimonio Art\u00edstico e Monumental. Conseller\u00eda de Cultura. Xunta de Galicia.<\/p>\n\n\n\n<p>\u201cTEMPOS DE PINTURA. Arte Galega Cntempor\u00e1nea\u201d. Exposici\u00f3n itinerante dos 33 pintores galegos m\u00e1is representativos da \u00faltima metade do s\u00e9culo XX (1930-1985), desde Castelao a Manuel Ruibal. [Cat\u00e1logo]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"768\" height=\"498\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/03\/rsz-cx-16.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-2251 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">Obra exposta por Ant\u00f3n Mouzo: \u201cHombre, cabra y m\u00e1quina de hacer viento\u201d (Acr\u00edlico\/lenzo, 180 x 116 cms. 1985)<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1985 (Novembro)<\/p>\n\n\n\n<p>Luzes de Galiza n\u00ba1<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n Mouzo para uns poemas de Xes\u00fas Pis\u00f3n.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1116\" height=\"1700\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Luzes-de-Galiza-n\u00ba1-nov-1985.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4441 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1986 (do 10 ao 24 de Xu\u00f1o)<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n individual na Galer\u00eda de Arte \u201cAbel Lepina\u201d, de Vigo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf;grid-template-columns:26% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"582\" height=\"801\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Galeria-Abel-Lepina-Vigo-1986.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4447 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Texto do d\u00edptico da exposici\u00f3n:<\/p>\n\n\n\n<p>M\u00c1QUINA, FIGURA, NATUREZA<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">\u201c&#8230;No ano 83 encomencei unha serie de cart\u00f3ns nos que actuaba moi intuitivamente e r\u00e1pidamente. Empezaron a aparecer e tomar protagonismo m\u00e1quinas, obxectos mec\u00e1nicos, rodamentos, aspas, h\u00e9lices, m\u00f3viles, arados, artefactos que sempre implicaban unha manipulaci\u00f3n humana, pero artefactos. Hai algo dram\u00e1tico nas m\u00e1quinas, algo que se deriva da s\u00faa derivaci\u00f3n humana&#8230; porque ao cabo de pouco tempo a esas m\u00e1quinas encomenzaban a engad\u00edrselles homes, figuras, e pouco despois unha vocaci\u00f3n de paisaxe, como si o final desa cadea fose a natureza, unha natureza vista como indistinta da m\u00e1quina e do home, ou viceversa. Por exemplo, flores de aspecto mec\u00e1nico&#8230; Nesa continuidade dos estremos, coma si se eliminasen as barreiras que separan as cousas, est\u00e1 a emoci\u00f3n. E quizais o que dic\u00eda antes: nun momento ves como hai unha percepci\u00f3n de co\u00f1ecemento que te induce a expresar. E que a expresi\u00f3n est\u00e1 ao servicio de algo, se se quere un drama suave, como se pouco a pouco un se fora facendo consciente de que o dram\u00e1tico non \u00e9 algo moi distinto do pl\u00e1cido, e ent\u00f3n a expresi\u00f3n conv\u00e9rtese nese drama e \u00e9 cando un sinte que de verdade est\u00e1 facendo arte. Non \u00e9 algo s\u00f3 psicol\u00f3xico&#8230; M\u00e1is ben, non creo en absoluto que sexa psicol\u00f3xico. Non sei se me estou explicando&#8230; Non \u00e9 un sentimento exclusivamente persoal. Adquire un valor obxectivo, xeral&#8230; A\u00ed \u00e9 onde un atopa a s\u00faa realizaci\u00f3n art\u00edstica, neses momentos, nos momentos en que descobres que hai unha asociaci\u00f3n oculta entre a m\u00e1quina, figura e natureza&#8230;\u201c.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>MARCOS<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text has-media-on-the-right alignwide is-stacked-on-mobile\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">\u201c\u2026 \u00e9 outra vez unha contradicci\u00f3n, que vexo coma un motor para a mi\u00f1a expresi\u00f3n futura.\u00a1Quen non ten contradicci\u00f3ns de onde pode extraer forza de creaci\u00f3n\u00a1. Por unha banda quero dotar ao cadro de todo o valor que ten para min como obxecto en si mesmo. Un cadro \u00e9 algo distinto a outro cadro, a\u00ednda que sexa dun mesmo autor. Dotar de suficiente autonom\u00eda ao cadro \u00e9 vital.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1000\" height=\"704\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Galeria-Abel-Lepina-1986.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4449 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p>E algo invita a que esa autonom\u00eda se consiga cunha delimitaci\u00f3n clara do que o cadro \u00e9. E dicir, po\u00f1erlle un marco. Pero, ao mesmo tempo, hai como unha insatisfacci\u00f3n polo limitado que \u00e9 crear, s\u00f3 sobre unha superficie limitada. E ent\u00f3n o marco xa non \u00e9, sen deixar de selo, un l\u00edmite, sen\u00f3n un intento de prolongaci\u00f3n. Cando se quere dotar ao cadro dun valor obxectual, xorde inevitable o desexo por utilizar outros tipos de obxectos como manifestaci\u00f3n da creaci\u00f3n. Agora ben, se un non pode utilizar obxectos hai a necesidade de valorar o espacio no que se moven ou se mante\u00f1en quedos. Expresarse no mundo, no espacio do mundo. En fin, unha contradicci\u00f3n que, polo momento, \u00e9 MARCO&#8230;\u201c.<\/p>\n\n\n\n<p>HETERONIMIA<\/p>\n\n\n\n<p>\u201c&#8230;gustar\u00edame ser moitos pintores, ser moitos homes, porque non est\u00e1 moi claro que s\u00f3 sexa un. Claro que dicir esto despois de Pessoa non ten excesivo creto. Eu case dir\u00eda que despois do que Pesoa dixo xa non hai nada que te\u00f1a demasiado creto, ag\u00e1s o arte en si mesmo, o arte que quizais estea no que se fai cando non se prev\u00e9 falar sobre elo&#8230; Non sei\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>PERPLEXIDADE<\/p>\n\n\n\n<p>\u201c&#8230;se se segue a pintar e se, o que a\u00ednda \u00e9 m\u00e1is ademirable, se segue vendo pintura, \u00e9 que o mundo segue sendo algo tan misterioso que a perplexidade segue a ser o \u00fanico sentimento l\u00f3xico fronte a \u00e9l&#8230;\u201c.<\/p>\n\n\n\n<p>SELECCI\u00d3N ARBITRARIA DE CONVERSACI\u00d3NS CON ANT\u00d3N MOUZO (Jos\u00e9 Manuel Villanueva)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1986 (Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p>\u00abLas Fuerzas Atroces del Noroeste<\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">U.I.M.P. (Universidad Internacional Men\u00e9ndez Pelayo). Palacio de La Magdalena, Santander.<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n colectiva<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1070\" height=\"1039\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-UIMP-1986.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4451 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1987 (27 Febreiro-16 Marzo)<\/p>\n\n\n\n<p>Contactos. \u201cPintores &amp; Fot\u00f3grafos\u201d (Colectiva)<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Palacio Municipal Kiosko Alfonso, A Coru\u00f1a.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:81% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1398\" height=\"1043\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Pintores-Fotografos-Coru\u00f1a-1987.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4453 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-normal-font-size\">ALQUIMIA. Antonio Mouzo [cat\u00e1logo exposici\u00f3n]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>\u201cUn espectador se coloca ante un cuadro. Lo mira y se va a otro. Lo mira y sigue hasta que se va. Ha visto productos. Hoy los productos visuales m\u00e1s abundantes est\u00e1n hechos para ser consumidos r\u00e1pidamente. Salga a la calle y observe un momento (es lo que hace falta) un cartel publicitario. Lo que digo se entender\u00e1 haciendo la prueba. Pero los cuadros de una exposici\u00f3n no son s\u00f3lo un producto. Son una frase de un proceso que nace para conseguir no acabar nunca del todo. El juego consiste en disfrutar lentamente de ese proceso, siempre que interese claro est\u00e1. La cosa comienza antes. En el propio pintor. Incluso antes, en el hecho natural e inexorable de que algunos hombres necesiten elaborar im\u00e1genes. Las im\u00e1genes se elaboran no s\u00f3lo al estar ante el cuadro sino simplemente al vivir. Viviendo se inicia el proceso. El pintor usa im\u00e1genes que ya existen y las transforma, una y otra vez, participando a su vez en un largo proceso que a lo que sabemos empieza en las cavernas. Y esas transformaciones se van sumando y multiplicando como en un juego alqu\u00edmico que, como la alquimia, busca un fin inalcanzable: es decir, un pretexto. Importa mucho menos el fin que el proceso.<\/p>\n\n\n\n<p>Inicialmente pint\u00e1bamos objetos exteriores: un bisonte, un hombre, un sol. Despu\u00e9s acciones: La Adoraci\u00f3n de los Magos. Despu\u00e9s procesos, instantes naturales: un paisaje soleado o turbulento, o un momento concreto del rostro de Felipe IV. Pero despu\u00e9s proyecciones personales sobre algo externo y en las proyecciones se incluyeron ya las im\u00e1genes previas de otras im\u00e1genes. Picasso pint\u00f3 las Meninas de Vel\u00e1squez. Me gusta pintar im\u00e1genes que ya eran elaboraciones de im\u00e1genes de objetos o procesos exteriores. Una postal no es s\u00f3lo una foto: es una imagen codificada: recuerdo, viaje, bonito monumento&#8230; Integrar, elabor\u00e1ndolos, el objeto, la primera imagen del objeto, el acto de reelaborar la primera imagen con otro medio: eso es el proceso. Disfrutar (eso procura siempre el arte) en esas transformaciones es el juego que se le propone. Sabiendo que es un disfrute inacabable tanto porque se pueden conseguir haciendo eternas reelaboraciones como porque una sola reelaboraci\u00f3n puede disfrutarse eternamente\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1987 (4-27 Abril)<\/p>\n\n\n\n<p>\u201cExpresso do norte\u201d. Exposici\u00f3n colectiva.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">\u201cExpresso do norte\u201d. Galer\u00eda Peque\u00f1o Formato. Lisboa.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1987 (15-31 Xullo)<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u00abA Coru\u00f1a, valla valla\u00bb (colectiva)<\/p>\n\n\n\n<p>U.I.M.P. (Universidad Internacional Men\u00e9ndez Pelayo).<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Xard\u00edns de M\u00e9ndez N\u00fa\u00f1ez, A Coru\u00f1a.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1987 (23 Xullo-16 Agosto)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cDesde\u00f1o Industrial\u201d (colectiva)<\/p>\n\n\n\n<p>Sala Dur\u00e1n Loriga, A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<p>U.I.M.P. (Universidad Internacional Men\u00e9ndez Pelayo).<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1988 (Primavera)<\/p>\n\n\n\n<p>Luzes de Galiza n\u00ba10\/11<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n Mouzo para un poema de Rivadulla Corc\u00f3n: \u201cMux\u00eda: a cidade do mar no pa\u00eds do vento\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1988 (Agosto)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>VIII Bienal Internacional de Arte (Pontevedra) [Cat\u00e1logo]<\/p>\n\n\n\n<p>Xunta de Galicia. Deputaci\u00f3n de Pontevedra.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Obra exposta por Ant\u00f3n Mouzo: Instalaci\u00f3n [A monta\u00f1a disoluta].<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"391\" height=\"598\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-VIII-Bienal-Pontevedra-Agosto-1988.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4455 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1988 (Outubro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>A Coru\u00f1a. Sala Municipal de Exposici\u00f3ns da Estaci\u00f3n Mar\u00edtima.<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n colectiva \u201cMencer\u201d. [Cat\u00e1logo]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1000\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Mencer-1988.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4456 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Obra pict\u00f3rica exposta por Ant\u00f3n Mouzo: \u201cNo r\u00edo\u201d (\u00d3leo\/tea, 127 x 117 cms.)<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1988 (Decembro)<\/p>\n\n\n\n<p>(Ant\u00f3n Mouzo, La Voz de Galicia, 28-12-1988)<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cI Concurso-adquisici\u00f3n de pintura galega. Concello de Carballo\u201d.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:auto 41%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Das cerca de oitenta pinturas presentadas, obtuveron os premios as obras de Ant\u00f3n Mouzo, Berta C\u00e1camo, \u00c1lvaro Gonz\u00e1lez de la Vega y Cruz P\u00e9rez Rubido. O pintor Manuel Facal, un dos membros do xurado, considerou que a obra de Ant\u00f3n Mouzo era figurativa e moi xoven e fresca, refer\u00edndose ao \u00f3leo que representaba a uns nenos xogando nuha praia.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1480\" height=\"995\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Adquirido-por-Concello-de-Carballo-1988.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4457 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p>\u201cEste traballo que presentei aqu\u00ed \u00e9 figurativo, ainda que na mi\u00f1a obra fago tam\u00e9n abstracci\u00f3n e moitas veces combino estas d\u00faas cousas, pero este cadro en concreto \u00e9 un traballo figurativo e narrativo, conta a historia dun partido de f\u00fatbol nunha praia da comarca, na de Arou en concreto. Foi un cadro que saiu dun apunte que tomei na praia onde uns amigos estaban xogando\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1988 (3-10 Decembro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Amnist\u00eda Internacional. Exposici\u00f3n subasta.<\/p>\n\n\n\n<p>Sala Municipal de Exposici\u00f3ns, Estaci\u00f3n Mar\u00edtima, A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<p>Ant\u00f3n Mouzo, xunto a outros 30 artistas, aporta obra para a subasta solidaria.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1988 (Decembro)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Tras o falecemento do seu pai, o 29 de Novembro do 1988, Ant\u00f3n fai o seu primeiro viaxe a Berl\u00edn.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1989 (4-30 Agosto)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201c8 Artistes de La Coru\u00f1a. Correa Corredoira, Facal, Pepe Gal\u00e1n, Xurxo G\u00f3mez-Chao, J.A.S. Mart\u00ednez de la Colina, Antonio Mouzo, Pedro Mu\u00ed\u00f1o, Quintana Martelo\u201d. Espace Moli\u00e8re. Agde. [Cat\u00e1logo]<\/p>\n\n\n\n<p>Oito artistas coru\u00f1eses expuseron 48 pinturas e 7 gravados (de Manuel Facal) no axuntamento franc\u00e9s de Agde, situado na costa do Languedoc. A mostra foi organizada polo Centro de Grabado Contempor\u00e1neo de A Coru\u00f1a, dirixido polo pintor e gravador Doroteo Arn\u00e1iz.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"499\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image035.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4459 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>\u201cDesierto\u201d<\/p>\n\n\n\n<p>Acr\u00edlico sobre papel reciclado (60 x 50 cm.)<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1989 (8 Agosto-3 Setembro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cI MOSTRA UNI\u00d3N FENOSA\u201d [Colectiva de escultura e pintura].<\/p>\n\n\n\n<p>Sala Municipal da Estaci\u00f3n Mar\u00edtima, A Coru\u00f1a.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>No cat\u00e1logo da mostra: Sen t\u00edtulo, 200 x 170 cm, acr\u00edlico sobre li\u00f1o belga.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"506\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image037.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4461 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1990 (5 Xu\u00f1o-28 Xullo)<\/p>\n\n\n\n<p>\u201cRevisi\u00f3n duna D\u00e9cada\u201d [Exposici\u00f3n colectiva]. Auditorio de Galicia, Santiago \/ Casa das Artes e da Historia, Vigo. Convenio cultural dos concellos de Santiago e Vigo.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:39% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"241\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image039.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4462 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Cat\u00e1logo. Obra exposta: \u201cSen t\u00edtulo\u201d. 1987. Acr\u00edlico\/tea. 205 x 100 cm.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1990<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Colectiva Galer\u00eda Obelisco, A Coru\u00f1a<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1991 (Xaneiro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Ilustraci\u00f3n de A. Mouzo para a portada do exemplar n\u00ba 8 de \u201ccadernos da escola dram\u00e1tica galega\u201d (\u201cA lici\u00f3n\u201d, drama c\u00f3mico de Eug\u00e8ne Ionesco).<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"473\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image041.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4463 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1991 (Setembro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cO rostro do tempo\u201d (colectiva de pintura e escultura. Cat\u00e1logo). Concello de Vigo.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"712\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image043.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4464 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Obra exposta: \u201cLaberinto f\u00f3sil\u201d. T\u00e9cnica mixta sobre lenzo. 200 x 170 cm. Ano 1991.<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1991<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Amnist\u00eda Internacional. Exposici\u00f3n subasta.<\/p>\n\n\n\n<p>Casa da Cultura Salvador de Madariaga, A Coru\u00f1a.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1991 (2-15 Decembro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>\u201cMail-Art Erakusketa BIZIKLETA\u201d (Exposici\u00f3n de Mail-Art LA BICICLETA). Obras de arte enviadas por correo. Comisi\u00f3n Municipal de Cultura, Axuntamento de Eibar (Guip\u00fazcoa).<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"431\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image045.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4465 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1992 (30 Xaneiro)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia (Cultura)<\/p>\n\n\n\n<p>Por Manuel Rivas<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Ant\u00f3n Mouzo: A tranquila desolaci\u00f3n<\/h2>\n\n\n\n<p>Unha das primeiras noticias certas que tiven de Ant\u00f3n Mouzo foi no curso dunha inundaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<p>As augas do r\u00edo Pequeno desbordaban polo val de Soneira, agallopaban f\u00f3ra do curso natural dos ameneiros, asolagaban os campos do ma\u00ednzo, anegaban os centeos e agatu\u00f1aban por valados e pontes, improvisaban fervenzas polas pradar\u00edas en aba,e, finalmente, brincaban dos foxos \u00e1s estradas con esa atolondrada inocencia que ten a natureza cando intimida aos humanos. A m\u00e1quina na que eu viaxaba tivo dificultades para remontar as augas e chegar a destino. Logo soupen que a esas horas, nun soto ribeir\u00e1n de Vimianzo, o pintor Ant\u00f3n Mouzo loitaba por rescatar os seus lenzos do v\u00f3mito da treboada.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"533\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image047.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4472 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>F\u00f3ronse as augas cami\u00f1o do mar da Costa da Morte pero quedou impresa, trascendida en met\u00e1fora, a escea do creador facendo fronte ao naufraxio da obra e contemplando logo o pouso do tempo inclemente sobre os lenzos.<\/p>\n\n\n\n<p>O milagro das obras pict\u00f3ricas, cando se acada, ten moito que ver coa fixaci\u00f3n dun intre, coa revelaci\u00f3n, coa textura das sensaci\u00f3ns que non queren esva\u00edrse na nada. Esas obras atinxen a categor\u00eda do extraordinario cando falan de por si e tam\u00e9n de todo aquilo que non se nos mostra, cando, mesmo ao nacer, te\u00f1en o musgue do tempo, a pegada dos restos que emergullen do naufraxio. Un sinte con plenitude esta presencia na obra \u00faltima de Ant\u00f3n Mouzo. Os que valor\u00e1bamos o seu dominio t\u00e9cnico, asistimos agora engaiolados \u00e1 descuberta dun cami\u00f1o intransitado, \u00e1 descuberta dun latexo activador de suxerencias. O oficio lib\u00e9rase de ret\u00f3ricas, de modismos, e abre sucos artes\u00e1ns nunha superficie feita con tiras de pel e historia ef\u00edmera. Pousa a neve nunha paisaxe desolada de papel prensa. Sobre as v\u00edsceras dese mundo que dura un d\u00eda, deita e encarna Mouzo o que \u00e9 m\u00e1is propio do ser humano, cham\u00e9moslle alma ou nostalxia.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>F\u00f3ronse as augas cami\u00f1o do mar da Costa da Morte pero quedou impresa, trascendida en met\u00e1fora, a escea do creador facendo fronte ao naufraxio da obra e contemplando logo o pouso do tempo inclemente sobre os lenzos.<\/p>\n\n\n\n<p>O milagro das obras pict\u00f3ricas, cando se acada, ten moito que ver coa fixaci\u00f3n dun intre, coa revelaci\u00f3n, coa textura das sensaci\u00f3ns que non queren esva\u00edrse na nada. Esas obras atinxen a categor\u00eda do extraordinario cando falan de por si e tam\u00e9n de todo aquilo que non se nos mostra, cando, mesmo ao nacer, te\u00f1en o musgue do tempo, a pegada dos restos que emergullen do naufraxio. Un sinte con plenitude esta presencia na obra \u00faltima de Ant\u00f3n Mouzo. Os que valor\u00e1bamos o seu dominio t\u00e9cnico, asistimos agora engaiolados \u00e1 descuberta dun cami\u00f1o intransitado, \u00e1 descuberta dun latexo activador de suxerencias. O oficio lib\u00e9rase de ret\u00f3ricas, de modismos, e abre sucos artes\u00e1ns nunha superficie feita con tiras de pel e historia ef\u00edmera. Pousa a neve nunha paisaxe desolada de papel prensa. Sobre as v\u00edsceras dese mundo que dura un d\u00eda, deita e encarna Mouzo o que \u00e9 m\u00e1is propio do ser humano, cham\u00e9moslle alma ou nostalxia.<\/p>\n\n\n\n<p>E \u00e9 as\u00ed que os obxectos f\u00e1lannos de si mesmos, da s\u00faa apariencia, e tam\u00e9n de todo o que non est\u00e1, de todo o que invocan, de tempos e mundos que nunca se contar\u00e1n en papel prensa. A sobriedade destas obras \u00e9 tam\u00e9n aparente, coma a luz dun espello. As\u00ed como tralo carb\u00f3n est\u00e1 o lume e tralo lume a \u00e1rbore e trala \u00e1rbore a semente e a terra, tam\u00e9n tralo trazo da silueta, das figuras, dos obxectos e da paisaxe insinuada, \u00e9 posible reconstruir a perplexidade da mirada humana.<\/p>\n\n\n\n<p>A semellanza dun deus, o artista ten o envexable poder de crear mundos. O de Ant\u00f3n Mouzo \u00e9 o dunha tranquila desolaci\u00f3n. Na vor\u00e1xine das modas, tan persoal aposta adequire a dimensi\u00f3n dunha contrarret\u00f3rica, dunha saudable e inquedante pescuda.<\/p>\n\n\n\n<p>Lonxe de cat\u00e1logos e de ef\u00edmeras idolatr\u00edas, caladamente, coma un solitario artes\u00e1n con mente renacentista, traballando as tatuaxes da memoria coas sutilezas do carb\u00f3n vexetal, explorando melancol\u00edas activas nas longas soedades do reloxio de area da Costa da Morte&#8230; Ese que reina nese mundo \u00e9 Ant\u00f3n Mouzo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1992 (21 Febreiro-5 Abril)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Exposici\u00f3n seleccionados \u201cVI Premio de Escultura PABLO GARGALLO\u201d.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image is-resized\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1156\" height=\"1102\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/foto114.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4474\"\/><figcaption class=\"wp-element-caption\">Caja de ilusionista<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n<p>Palacio de la Aljafer\u00eda, Zaragoza.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1992 (Ver\u00e1n)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Colectiva \u201c60 IMAXES DUNHA COLECCI\u00d3N\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Conseller\u00eda de Cultura e Deporte, Xunta de Galicia.<\/p>\n\n\n\n<p>San Mart\u00edn Pinario, Santiago de Compostela. Casa de Galicia, Madrid.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1992 (Ver\u00e1n)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Luzes de Galiza n\u00ba19-20<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Oito ilustraci\u00f3ns de Ant\u00f3n Mouzo para: \u201cPaisaxes naturais e paisaxes culturais\u201d, de Roxelio P\u00e9rez Moreira \/ \u201cO\u2019Xestal\u201d e \u201cO home a quen o mar chamou \u00e1 porta da s\u00faa casa\u201d, de Manuel O\u2019 Rivas \/ \u201cPoetas da Costa da Morte\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p><\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"860\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image049.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4476 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1992 (19 Xu\u00f1o-11 Xullo)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">\u201cMelancol\u00eda activa\u201d. Exposici\u00f3n individual na Galer\u00eda Sargadelos de Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>20-6-1992<\/p>\n\n\n\n<p>El Correo Gallego<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p><strong>W\u00fcrzburg, Berl\u00edn, Postdam e Galicia, na obra \u00faltima de Ant\u00f3n Mouzo Lavandeira<\/strong><\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"786\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image051.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4478 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>A galer\u00eda Sargadelos de Santiago abriu onte as s\u00faas portas \u00e1 obra do artista galego Ant\u00f3n Mouzo, que nesta ocasi\u00f3n ofrece unha serie de traballos elaborados sobre soporte de anacos de papel prensa, carb\u00f3n vexetal e outros materiais. \u201cA serie arrinca da mi\u00f1a estancia nas cidades de W\u00fcrzburg, Berl\u00edn e Postdam \u2013subli\u00f1a Mouzo- con referencias tem\u00e1ticas alusivas \u00e1 s\u00faa paisaxe e mestur\u00e1ndose con imaxes evocadoras do meu mundo orixinal, a Costa da Morte, ata o punto de crear unha paisaxe \u00edntima, onde pinto coa luz e debuxo coa sombra\u201d (&#8230;).<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1993<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Voces en Compostela. Consorcio da Ciudade de Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image is-resized\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"410\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image053.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4481\"\/><\/figure><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1993<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Exposici\u00f3n colectiva \u201cTrazos e Cami\u00f1os\u201d, itinerante por Galicia.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1993 (Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Exposici\u00f3n individual no Castelo de Vimianzo.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"2917\" height=\"1423\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Estanteria-Bazar-I.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4482\"\/><figcaption class=\"wp-element-caption\">Bazar<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1993<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Exposici\u00f3n individual no pub \u201cModus Vivendi\u201d, Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1994 (5 Marzo)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>La Voz de Galicia (p. 42, Soneira):<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"593\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image057.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4483\"\/><\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1994 (11-30 Marzo)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Exposici\u00f3n individual na galer\u00eda \u201cAbel Lepina\u201d, Vigo.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1994 (8 Setembro \u2013 1 Outubro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Exposici\u00f3n individual na galer\u00eda \u201cAtl\u00e1ntica\u201d, A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"556\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image059.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4485 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>[Ceras]<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Texto do cat\u00e1logo de Manuel Rivas:<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">O vix\u00eda do segredo<\/h2>\n\n\n\n<p>A igual que hai un f\u00edo que une o ventre das monta\u00f1as barreiras de Berganti\u00f1os coas formas dos alfareiros de Bu\u00f1o hai neste \u00faltimo chanzo da obra de Ant\u00f3n Mouzo un \u00edntimo vencello coa materia. Non son as monta\u00f1as barreiras pero pod\u00edan selo, montes secretos onde aburbullan, como fontes nacedoras, os so\u00f1os das cores, pois ben dixo Ux\u00edo Novoneyra que en Galicia chove e chove para n\u00f3s poder so\u00f1ar. Baixo aparentes monocrom\u00edas hai unha interminable primavera. A paisaxe e a atm\u00f3sfera xeneran melancol\u00eda m\u00e1is tam\u00e9n zumegan o seu ant\u00eddoto, a vontade de estilo, a imaxinaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<p>Neste caso a materia son ceras, que despois da colmea, o lagar e o tendal do sol, enc\u00f3ntranse coas mans en forma de cunca de Ant\u00f3n Mouzo. A natureza \u00e9 transformada en p\u00f3cima, nunha sustancia susceptible de obrar milagres. Na obra de Mouzo o milagre faise m\u00e1is evidente porque non se esvai, non \u00e9 maqueada, disimulada, a materia orixinaria.<\/p>\n\n\n\n<p>Pola contra, un ten a sensaci\u00f3n de que se acent\u00faa no proceso, como se ao facerse arte humana, ao constituirse en xeolox\u00eda \u00edntima, rexurdira e salientara a s\u00faa natureza b\u00e1sica.<\/p>\n\n\n\n<p>E nestas obras non s\u00f3 se pode ver o que Ant\u00f3n fixo sen\u00f3n o que as abellas so\u00f1aron que Ant\u00f3n pod\u00eda facer cando \u00edan de flor en flor, da fucsia ao alicroque, do pampullo ao chuchamel. E tam\u00e9n pode verse a moenda dos pigmentos e como o pelisco dos dedos busca a exacta proporci\u00f3n de especias nun prato festivo. Ant\u00f3n Mouzo non s\u00f3 pintou con estas cores. Creounas. Eu imaxinoo coma un trasno dilixente e inxenioso, con eses ollos de mago e de moucho, nun obradoiro a car\u00f3n do r\u00edo, entre ameneiros, no val de Soneira, dirixindo toda a operaci\u00f3n de producci\u00f3n de cores, comunic\u00e1ndose coas abellas e graduando a intensidade do sol cun luz\u00f3metro encontrado na misteriosa Cid\u00e1 de Borneiro, orientando os neboeiros fisterr\u00e1ns do Mar de Forra cun cataventos fundido en fragua de mimosas de Somonte.<\/p>\n\n\n\n<p>E unha vez que tivo as cores, as s\u00faas cores, Ant\u00f3n Mouzo fixo, con todo o dereito, o seu mundo. Pintou un cabalo vermello para agallopar entre lapas. Estoupou o que a materia levaba dentro, os so\u00f1os quimiorectores que deran lugar a s\u00faa propia producci\u00f3n. Quizais unha abella cham\u00e1base Rothko, outra Chagall, outra Pollock, outra Lam, ou outra Melancol\u00eda. Pero non importa. Ant\u00f3n Mouzo ten xa o inconfundible selo dos que fan algo m\u00e1is ca pintar un mundo. Crean un mundo. Son vix\u00edas dun segredo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1994 (18 Setembro)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia (p. 44, Arte)<\/p>\n\n\n\n<p>Por Rosario Sarmiento<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Cambios en sinton\u00eda<\/h2>\n\n\n\n<p><em>A trav\u00e9s de las exposiciones que han ido definiendo su trayectoria, la personalidad de Antonio Mouzo se ha conformado como sintom\u00e1tica de una reflexi\u00f3n sobre el entorno natural. En su trabajo de la galer\u00eda Atl\u00e1ntica el uso de la enca\u00fastica le sirve de fundamento para articular una obra en la que el proceso es tan importante como el resultado, pero al mismo tiempo act\u00faa como clave para adentrarse en un desarrollo conceptual m\u00e1s profundo y atractivo<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>Buscar un nexo que aglutine las propuestas con que Mouzo ha ido identific\u00e1ndose a lo largo de su trayectoria es hablar de la personalidad de un artista de coherencia dispar, inductor de cambios, pero que nunca ha rebasado los l\u00edmites de la l\u00f3gica de contrarios.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"569\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image061.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4486 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Una definici\u00f3n bajo la que el espectador ha de conducirse si quiere introducirse en la realidad del \u00faltimo trabajo de este pintor en la galer\u00eda Atl\u00e1ntica, en el que a trav\u00e9s de la enca\u00fastica \u2013la cera virgen tras un proceso de limpieza pasa a convertirse en base aglutinante del color que es aplicado posteriormente a partir de una fuente de calor sobre la superficie- ha buscado dar al resultado de la obra una valoraci\u00f3n paralela al proceso que la ha generado.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Pero esto no significa que la acci\u00f3n primordial que define esta obra sea b\u00e1sicamente un proceso t\u00e9cnico, ya que esto reducir\u00eda el papel de artista al de artesano, al de actor de una acci\u00f3n que no tiene gui\u00f3n y que s\u00f3lo gesticula palabras, sino m\u00e1s bien a una obra en la que la intromisi\u00f3n, la <em>apropiaci\u00f3n<\/em> del espectador del propio proceso, es el \u00fanico modo de trascender hacia un mundo de relectura m\u00e1s compleja.<\/p>\n\n\n\n<p>Mouzo nos narra las referencias de un medio bajo la impronta de un fuerte y decidido cromatismo, con un emblematismo de elementos, de objetos y sujetos de su po\u00e9tica, que al igual que la inclusi\u00f3n del cristal o la elecci\u00f3n de la materia o el color del marco tienen igual peso en la lectura final.<\/p>\n\n\n\n<p>Para Mouzo el uso de una materia natural como la cera, del papel reciclado que utiliza en ocasiones como soporte o la inclusi\u00f3n de paja natural en algunas de sus obras para aumentar la sensaci\u00f3n de volumen y espacio, son medios y fines en si mismos, narradores de una naturaleza inexistente e imaginaria, <em>deseada<\/em>, abstractiva, alejada de la luz gris que envuelve el verdor de su medio y que abre camino hacia una realidad m\u00e1s compleja de la que es dif\u00edcil encontrar un \u00fanico matiz referencial. Porque en la pintura de Antonio Mouzo esa dispar coherencia que ha venido aglutinando las propuestas de sus \u00faltimos trabajos es el resultado de algo m\u00e1s que la utilizaci\u00f3n de materias naturales, de aplicar procesos artesanales, de pintor alquimista que se nutre de lo que la naturaleza le ofrece, ya que se convierte a trav\u00e9s de su conexi\u00f3n entre el plano de la realidad exterior y la realidad interior en \u201cel lugar donde encuentro mi mundo, el lugar en donde estoy\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>La obra es, en definitiva, objeto, convertido en elemento <em>sacral<\/em>, de contemplaci\u00f3n, preservado por el cristal, por la vitrina, pero tambi\u00e9n tangible e impactante para la sensibilidad, ya que ante todo es un elemento usurpador de las visiones contrariamente coherentes de su sensibilidad.<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1995 (mes de Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Exposici\u00f3n individual na galer\u00eda \u201cCaf\u00e9 de Macondo\u201d, A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1995 (9 Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<h2 class=\"wp-block-heading\">El pintor soneir\u00e1n Ant\u00f3n Mouzo expone en La Coru\u00f1a varios dibujos sobre la Costa da Morte<\/h2>\n\n\n\n<p>El pintor de Vimianzo Ant\u00f3n Mouzo Lavandeira expone en La Coru\u00f1a una serie de dibujos sobre la Costa da Morte. Una parte de los trabajos fueron publicados recientemente en el libro titulado <em>Costa da Morte blues<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>La obra puede verse en el local denominado Macondo, donde permanecer\u00e1 durante todo el mes de agosto. La puesta en escena de los dibujos es muy particular, ya que est\u00e1n rodeados por objetos que sol\u00edan pender de las paredes de las cocinas en las casas de aldea de la comarca.<\/p>\n\n\n\n<p>El <em>unto<\/em>, la <em>peneira<\/em>, la ristra de ajos o el olivo bendecido el Domingo de Ramos forman una combinaci\u00f3n perfecta con los trazos que el pintor vimianc\u00e9s ha querido presentar en el referido local de la ciudad coru\u00f1esa.<\/p>\n\n\n\n<p>Seg\u00fan el propio autor, la presencia de todas estas cosas ha sido tomada como una referencia po\u00e9tica y como elemento formal de la exposici\u00f3n, que fue instalada a principios de mes.<\/p>\n\n\n\n<p>En estos trabajos, Ant\u00f3n Mouzo presenta una especie de estampas sobre paisajes y personajes de la Costa da Morte. Son una especie de reproducci\u00f3n de momentos concretos en la vida y el entorno f\u00edsico \u201cdo pa\u00eds do r\u00edo Grande\u201d, donde \u201cos corvos voan cara Touri\u00f1\u00e1n\u201d. La colecci\u00f3n no fue realizada en un momento concreto, sino que est\u00e1 compuesta por dibujos realizados en instantes diversos e incluso bastante distanciados en el tiempo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1995 (15 Outubro)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia (Soneira-Fisterra)<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"2236\" height=\"2820\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/img637.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4488\"\/><\/figure>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1996 (30 Xullo-30 Setembro)<\/p>\n\n\n\n<p>Colectiva \u201cPuxando o ar\u201d. Abanicos de pintores galegos contempor\u00e1neos.<\/p>\n\n\n\n<p>NOROESTE Xoias de autor, Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1997<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Revista \u201cBrav\u00fa\u201d n\u00ba 4<\/p>\n\n\n\n<p>Ilustraci\u00f3n para o relato \u201cM.A.R.\u201d de Rafael Lema.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1997 (14 Abril-11 Maio)<\/p>\n\n\n\n<p>A Arte Galega na Colecci\u00f3n Caixavigo<\/p>\n\n\n\n<p>Pintura e escultura galegas dos s\u00e9culos XIX e XX.<\/p>\n\n\n\n<p>Estaci\u00f3n Mar\u00edtima de A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<p>Cadros de Ant\u00f3n Mouzo na Colecci\u00f3n (comentarios de Mar\u00eda Luisa Ilarri Junquera):<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"578\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image065.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4491 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>\u201cNocturno cidade\u201d, ceras e acr\u00edlico\/papel, 34 x 49 cm., 1990.<\/p>\n\n\n\n<p>Obra exposta: \u201cA monta\u00f1a disoluta\u201d, acr\u00edlico, po de cristal, papel e tea de xute, de 150 x 200 cm., con dous monitores de v\u00eddeo que proxectan a imaxe dun reloxo de area.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"465\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image067.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4492 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>\u201cSol entre \u00e1rbores\u201d, ceras e acr\u00edlico\/papel, 30 x 51 cm., 1990-94.<\/p>\n\n\n\n<p>La luz se filtra a trav\u00e9s de una arboleda y espejea sobre un charco formado en el suelo. Lo real y lo imaginario dialogan y se funden a trav\u00e9s de sensaciones visuales. Con gradaciones tonales, y transiciones de color imperceptibles, nos lleva a un paisaje de manchas y trazos esquem\u00e1ticos en un ambiente de delicada evanescencia. El marco de este cuadro, igual que el de su compa\u00f1ero, fueron hechos por el autor utilizando maderas naturales.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1997 (29 Abril)<\/p>\n\n\n\n<p>O Correo Galego. Reportaxe, por Albino Mallo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p class=\"has-medium-font-size\"><strong>Antonio Mouzo encara o futuro como unha busca de novas expresi\u00f3ns<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Para Antonio Mouzo a expresi\u00f3n art\u00edstica pode desenvolverse por calquera das v\u00edas que lle permitan \u00f3 artista comunicarse co p\u00fablico. Por eso, a\u00ednda que comezou pola pintura, tam\u00e9n realiza escultura, gravado, instalaci\u00f3ns e v\u00eddeo porque, segundo di, \u201cestou aberto a todo o que me dea oportunidade de expresar unha idea, sexa en situaci\u00f3n est\u00e1tica ou en movemento\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>No seu estudio da Coru\u00f1a, cara \u00f3 porto, este home nacido en Vimianzo prepara obras que, de momento, a\u00ednda no te\u00f1en un destino definido. Traballa por amor \u00f3 que fai e non pensa no seu futuro destino.<\/p>\n\n\n\n<p>Tam\u00e9n traballa cunha gran variedade de materiais. \u201cNon me aferro \u00f3 tradicional, sen\u00f3n que busco aquilo que me pide a propia obra. Por exemplo, pintei cadros sobre sorn\u00e1is nos que, \u00e1s veces, entre as pinceladas asoman as letras impresas como componentes da obra. Agora estou a facer un bosque no que os troncos das \u00e1rbores son aut\u00e9nticas madeiras que vou atopando polo campo. Tam\u00e9n te\u00f1o outra obra que leva follas de \u00e1rbores, pero nesta ocasi\u00f3n est\u00e1n feitas e recortadas sobre l\u00e1minas de metal moi maleable\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>No estudio ten un gran cadro a piques de rematar no que se poden ver milleiros de flores feitas con masas de pintura, o que lles d\u00e1 un car\u00e1cter pr\u00e1cticamente escult\u00f3rico. \u201cDentro da liberdade da mi\u00f1a obra tam\u00e9n me gusta utilizar estes volumes feitos con pintura. No principio quixen representar un xard\u00edn e decid\u00edn que fora unha visi\u00f3n das flores realizada por unha persoa que as contempla dende arriba, coma se est\u00edbese levitando. Por iso a perspectiva rompe coas m\u00e1is tradicionais normas\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Antonio Mouzo realizou diversos cursos no C\u00edrculo de Bellas Artes de Madrid e en talleres da Universidad Men\u00e9ndez y Pelayo e Universidade de Vigo. Comezou a exponer na Coru\u00f1a no ano 1975 e dende ent\u00f3n case t\u00f3dolos anos deu a co\u00f1ecer algunhas obras, ben en exposici\u00f3ns individuais ou ben en colectivas, algunhas destas forra de Espa\u00f1a. Participou en publicaci\u00f3ns como carpetas de gravados, revistas e portadas e ilustraci\u00f3ns de libros, entre eles <em>Costa da Morte Blues<\/em> de Manolo Rivas.<\/p>\n\n\n\n<p>As s\u00faas obras de gran formato p\u00f3dense ver en colecci\u00f3ns como as da Xunta de Galicia, Museo de Belas Artes da Coru\u00f1a, Banco Exterior de Espa\u00f1a, Concello de Carballo, Consorcio de Santiago, Museo Carlos Maside, Caixavigo, as\u00ed como en centros de sa\u00fade e colexios p\u00fablicos da Coru\u00f1a. Para este artista o futuro segue a ser unha busca de novas expresi\u00f3ns e, sobre todo, de comunicaci\u00f3n a trav\u00e9s das formas art\u00edsticas que poidan cegar a todo o mundo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1997<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Artistas Pl\u00e1sticos da Costa da Morte<\/p>\n\n\n\n<p>Asociaci\u00f3n cultural Monte Branco, O Couto, Ponteceso.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1997 (21 Xu\u00f1o)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>O Correo Galego. Relatos e debuxos do ver\u00e1n.<\/p>\n\n\n\n<p>Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n para o relato \u201cCando chorou charo\u201d, de Manuel Rivas..<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1997 (Xullo-Outubro)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cGalicia, 1900-1990\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Hospital da Caridade, Ferrer\u00edas da Armada (Ferrol).<\/p>\n\n\n\n<p>Galicia, Terra \u00danica (Xunta de Galicia. Conseller\u00eda de Cultura e Comunicaci\u00f3n Social).<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"700\" height=\"524\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-A-Monta\u00f1a-Disoluta-VIII-Bienal-Pontevedra.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4494 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Obra exposta: \u201cA monta\u00f1a disoluta\u201d, acr\u00edlico, po de cristal, papel e tea de xute, de 150 x 200 cm., con dous monitores de v\u00eddeo que proxectan a imaxe dun reloxo de area.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1998 (20 Xaneiro)<\/p>\n\n\n\n<p>El Ideal Gallego<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1012\" height=\"1440\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-El-Ideal-Gallego-20-1-1998.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4498\"\/><\/figure>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1998 (22 Marzo)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:71% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1656\" height=\"3093\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-La-Voz-de-Galicia-22-3-1998.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4499 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Entrevista a Ant\u00f3n Mouzo como asesor na rodaxe do filme \u201cFinisterre, donde termina el mundo\u201d, dirixida por Xavier Villaverde.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1998 (30 Agosto)<\/p>\n\n\n\n<p>La Voz de Galicia<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:82% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"799\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image075.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4500 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Os pintores Ant\u00f3n Mouzo e Juan Mart\u00ednez de la Colina realizan un mural na discoteca Soco de Vimianzo.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1998-1999<\/p>\n\n\n\n<p>(Diario \u201cO Globo\u201d, Caracas, 3-6-1999):<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cMemoria e vangarda, 8 pintores de Galicia\u201d. Mostra itinerante de oito pintores contempor\u00e1neos galegos (32 obras): Dar\u00edo \u00c1lvarez Basso, Xos\u00e9 Luis de Dios, Din Matamoro, Manuel R. Moldes, Ant\u00f3n Mouzo, Cruz P\u00e9rez Rubido, Xaime Quessada, Manuel Quintana Martelo [Cat\u00e1logo. Ant\u00f3n aporta catro obras, naturalezas, realizadas no 1998]. Itinerante por Caracas, San Juan de Puerto Rico, El Salvador, Miami, Chicago e New York.<\/p>\n\n\n\n<p>Xunta de Galicia (Xacobeo 99).<\/p>\n\n\n\n<p><em><strong>Pintores de Galicia en Caracas<\/strong><\/em> <\/p>\n\n\n\n<p>(&#8230;) Destacan las obras de Ant\u00f3n Mouzo, un artista que lleva al lienzo lo tel\u00farico de las tierras gallegas al imprimirle a sus naturalezas la textura y brillo de las piedras (&#8230;).<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:auto 61%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Sen t\u00edtulo, 1998, acr\u00edlico e mica sobre lenzo 81 x 100 cm.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"944\" height=\"1169\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Memoria-e-Vangarda-1998-1999.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4502 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1999 (Febreiro)<\/p>\n\n\n\n<p>Magazine socio cultural do mundo COMPOSTEL\u00c1N\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Ant\u00f3n exp\u00f3n en Santiago de Compostela, no local da r\u00faa Azabacher\u00eda, \u201cO Filand\u00f3n\u201d, alg\u00fans dos cadros que formaran parte do decorado do filme \u201cFinisterre, donde termina el mundo\u201d, de Xavier Villaverde.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1999 (15 Xu\u00f1o-15 Xullo)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>V Certame de Artes Pl\u00e1sticas Isaac D\u00edaz Pardo. Organizado pola Deputaci\u00f3n da Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n colectiva das obras seleccionadas na Facultade de Sociolox\u00eda. Mostra composta por 27 traballos (7 esculturas e 20 pinturas) que pasaron a engrosar o patrimonio art\u00edstico da Deputaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"534\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-V-Certame-Isaac-D\u00edaz-Pardo-Coru\u00f1a-1999.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4505 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Cat\u00e1logo. Ant\u00f3n exp\u00f3n a obra \u201cBazar I\u201d, t\u00e9cnica mixta sobre lenzo, 156 x 111 cm. <\/p>\n\n\n\n<p>Texto de Manuel Rivas<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-medium-font-size\"><strong>A tranquila desolaci\u00f3n (Manuel Rivas)<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Unha das primeiras noticias certas que tiven de Ant\u00f3n Mouzo foi no curso dunha inundaci\u00f3n. As augas do r\u00edo Pequeno desbordaban polo val de Soneira, agallopaban f\u00f3ra do curso natural dos ameneiros, asolagaban os campos do ma\u00ednzo, anegaban os centeos e agatu\u00f1aban por valados e pontes, improvisaban fervenzas polas pradar\u00edas en aba,e, finalmente, brincaban dos foxos \u00e1s estradas con esa atolondrada inocencia que ten a natureza cando intimida aos humanos. A m\u00e1quina na que eu viaxaba tivo dificultades para remontar as augas e chegar a destino. Logo soupen que a esas horas, nun soto ribeir\u00e1n de Vimianzo, o pintor Ant\u00f3n Mouzo loitaba por rescatar os seus lenzos do v\u00f3mito da treboada.<\/p>\n\n\n\n<p>F\u00f3ronse as augas cami\u00f1o do mar da Costa da Morte pero quedou impresa, trascendida en met\u00e1fora, a escea do creador facendo fronte ao naufraxio da obra e contemplando logo o pouso do tempo inclemente sobre os lenzos.<\/p>\n\n\n\n<p>O milagro das obras pict\u00f3ricas, cando se acada, ten moito que ver coa fixaci\u00f3n dun intre, coa revelaci\u00f3n, coa textura das sensaci\u00f3ns que non queren esva\u00edrse na nada. Esas obras atinxen a categor\u00eda do extraordinario cando falan de por si e tam\u00e9n de todo aquilo que non se nos mostra, cando, mesmo ao nacer, te\u00f1en o musgue do tempo, a pegada dos restos que emergullen do naufraxio. Un sinte con plenitude esta presencia na obra \u00faltima de Ant\u00f3n Mouzo. Os que valor\u00e1bamos o seu dominio t\u00e9cnico, asistimos agora engaiolados \u00e1 descuberta dun cami\u00f1o intransitado, \u00e1 descuberta dun latexo activador de suxerencias. O oficio lib\u00e9rase de ret\u00f3ricas, de modismos, e abre sucos artes\u00e1ns nunha superficie feita con tiras de pel da historia ef\u00edmera. Pousa a neve nunha paisaxe desolada de papel prensa. Sobre as v\u00edsceras dese mundo que dura un d\u00eda, deita e encarna Mouzo o que \u00e9 m\u00e1is propio do ser humano, cham\u00e9moslle alma ou nostalxia.<\/p>\n\n\n\n<p>E \u00e9 as\u00ed que os obxectos f\u00e1lannos de si mesmos, da s\u00faa apariencia, e tam\u00e9n de todo o que non est\u00e1, de todo o que invocan, de tempos e mundos que nunca se contar\u00e1n en papel prensa. A sobriedade destas obras \u00e9 tam\u00e9n aparente, coma a luz dun espello. As\u00ed como tralo carb\u00f3n est\u00e1 o lume e tralo lume a \u00e1rbore e trala \u00e1rbore a semente e a terra, tam\u00e9n tralo trazo da silueta, das figuras, dos obxectos e da paisaxe insinuada, \u00e9 posible reconstruir a perplexidade da mirada humana.<\/p>\n\n\n\n<p>A semellanza dun deus, o artista ten o envexable poder de crear mundos. O de Ant\u00f3n Mouzo \u00e9 o dunha tranquila desolaci\u00f3n. Na vor\u00e1xine das modas, tan persoal aposta adequire a dimensi\u00f3n dunha contrarret\u00f3rica, dunha saudable e inquedante pescuda. \u00c9 unha honra po\u00f1er letras de molde a este magn\u00edfico suceso na pintura galega.<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1999 (Outubro-Novembro)<\/p>\n\n\n\n<p>Texto de Xos\u00e9 Ant\u00f3n Castro Fern\u00e1ndez para o cat\u00e1logo da exposici\u00f3n:<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>Exposici\u00f3n individual \u201cCos p\u00e9s na terra\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Casa da Parra, Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n\n<p>Xacobeo 99<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:auto 38%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>A pluralidade e a diluci\u00f3n dos x\u00e9neros definen, tal vez, mellor que outras calidades a situaci\u00f3n de arte actual. Diluir significa, neste caso, rompe-los l\u00edmites precisos do que consider\u00e1bamos pintura, escultura ou calquera manifestaci\u00f3n art\u00edstica etiquetada como procedemento estanco, de xeito que un pintor pode non utilizar un pincel e un escultor tampouco a terceira dimensi\u00f3n. Xa que logo, diriamos que nunca foi tan vers\u00e1til a pintura como na d\u00e9cada dos noventa: nela d\u00e9ronse cita t\u00f3dalas posibilidades da est\u00e9tica contempor\u00e1nea e nela, unha vez que se logra rompe-la \u00e9tica tradicional da visi\u00f3n frontal, conflu\u00edron os caracteres espacio-temporais dos outros x\u00e9neros. Desde a celebrada instalaci\u00f3n <em>Rin-z\u00e9n <\/em>de Tapies, \u00f3s espacios ocupados de Buren, \u00e1s postas en escena dos mais novos Abigail lane, Polly Apfelbaum ou Fortuyn O\u2019Brien, por exemplo, a idea de totalidade eleva a pintura \u00f3 campo dunha arquitectura ambiental na que pintar \u00e9 ordena-lo cosmos est\u00e9tico, un aluvi\u00f3n que absorbe o mundo h\u00edbrido que estamos a vivir. Mais \u00f3 lado desta visi\u00f3n que alg\u00fans chaman de <em>campo amplo <\/em>da pintura \u2013hai quen utiliza o termo franc\u00e9s \u00e9largi-, persiste a cl\u00e1sica revisita, que pode ser sempre novidosa, \u00e1 estructura bidimensional dun lenzo: nada mellor que a abstracci\u00f3n posformalista dos Lasker, Bleckner ou Gordillo, entre outros para comprendela. \u00bfTen algo que ve-lo anteriormente exposto coa pintura de Ant\u00f3n Mouzo?.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1408\" height=\"2000\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Casa-da-Parra-Troncos-de-mica-1999.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4507 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:36% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1010\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Casa-da-Parra-Chan-de-mica-1999-Detalle.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4508 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>El que nace como pintor que elaborou un proxecto cunha forte personalidade xa a principios dos oitente, no marco da rebeli\u00f3n atlantista dos mozos galegos daquela xeraci\u00f3n, reasumiu os diferentes presentes vivenciais cun filtro tan particular como aberto \u00e1 percepci\u00f3n do mundo est\u00e9tico que o acoll\u00eda. Percibilo desde o ocasional retiro de Vimianzo foi un privilexio que afianzou a sua mirada escrutadora, reforzando a an\u00e1lise paciente que nace na m\u00edstica oriental, que el reivindica como meditaci\u00f3n, porque pensa, como o poeta e pintor Henry Michaux, co que garda moitas afinidades na visceralidade exquisita do xesto que constr\u00fae a natureza, que \u201co mundo exaltado do Oriente \u00e9 aqu\u00ed un e total, capaz de expresa-lo <em>summun <\/em>de \u00e9xtase no nome de todos&#8230;\u201d. As\u00ed e non doutra maneira poderia acercarme \u00e1 s\u00faa \u00faltima mostra, <em>Cos p\u00e9s na terra<\/em>, historia dunha viaxe inici\u00e1tica \u00e1 pintura como t\u00f3dalas pinturas posibles, retornando \u00e1s orixes dun tempo que precisou, subli\u00f1ando a idea de paseo e marcha, co que, pouco a pouco, foi configurando a memoria dos obxectos encontrados, cousas que estaban nos chans da r\u00faa, da cidade ou do campo, cousas que estaban na terra, paos ou envases de bebidas, a mica, que vai iluminar novas posibilidades materiais no seu traballo. E nada m\u00e1is propio para emblematiza-la viaxe que unhas s\u00f3lidas botas de madeira de buxo, verdadeira escultura hiperrealista, que se inspiran nas botas do pai, sinal de identidade e patria proustiana dun recordo que o conducir\u00e1 por cami\u00f1os complexos: son as botas que se sit\u00faan na terra, as que fixan a madurez do proxecto do artista que percorre un cami\u00f1o e, \u00f3 facelo, ampl\u00eda as posibilidades da pintura m\u00e1is al\u00f3 do muro. Pero os p\u00e9s na terra son tam\u00e9n a pegada meton\u00edmica que implica unha idea de raz\u00f3n, algo as\u00ed como \u00e1 cordura, saber onde un se sit\u00faa, onde quere ir, unha imaxe que para Mouzo arranca simb\u00f3licamente dun debuxo feito en 1992: sobre unha estructura superficial de peri\u00f3dicos \u2013a colase \u00e9 unha constante na s\u00faa pintura- os trazos negros, c\u00e1lidos e nerviosos definen unha paisaxe alborotada de \u00e1rbores, unha natureza de xestos leves e lixeiros que deve\u00f1en finalmente caligraf\u00eda escritural e que nos acerca \u00f3 <em>Xard\u00edn exaltado <\/em>de Michaux, unha entrada nun Oriente particular. Pero acercarse \u00e1 natureza en Mouzo \u00e9 facelo desde unha m\u00edtica est\u00e9tica refundada nas mesmas cinzas conceptuais que esparexeran un d\u00eda t\u00f3dolos grandes recicladores da arte, desde os dada\u00edstas ata os novos realistas franceses ou os <em>poveras <\/em>italianos.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:auto 39%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Para estes natureza era tam\u00e9n o artificio urbano, o resto industrial encontrado na r\u00faa. O artista redimensionar\u00e1 a nova vida do obxecto ou do desperdicio e converter\u00e1 nun <em>vanitas<\/em> particular a materia reciclada. Vela\u00ed onde nace a natureza pict\u00f3rica do noso home que nos leva a outra imaxe trascendente, segundo os principios da representaci\u00f3n: da terra e da r\u00faa ou simplemente das vellas pinturas curtidas \u00f3 longo dos anos baixo as escintilaci\u00f3ns da mica, principio cardinal en Mouzo, x\u00e9nese dunha emulsi\u00f3n que refracta o ar e a luz nacarada dos lugares m\u00e1xicos ou encantados das vellas f\u00e1bulas. Como outro orientalista excepcionalmente refinado, o Octavio Paz que reinventa a L\u00e9vi-Strauss nun novo fest\u00edn de Esopo, a natureza en Mouzo non \u00e9 nin unha substancia nin unha cousa; \u00e9 unha mensaxe e unha estructura que emite significados dirixidos a un receptor disposto a intu\u00ed-las claves que se atopan no seu contorno vivencial e coti\u00e1n. A s\u00faa percepci\u00f3n far\u00e1 posible a uni\u00f3n indisoluble e social dun binomio que define gran parte da arte do presente s\u00e9culo: a natureza e a cultura. E a trav\u00e9s desta simbiose asistiremos \u00e1 construcci\u00f3n dunha xeograf\u00eda e dun territorio poboados de \u00e1rbores e flores, espacios tradeados pola luz \u2013toda a pintura de Mouzo \u00e9 unha historia de luz, unha luz cambiante que nos fai palpa-lo tempo-, que alonga a nosa mirada m\u00e1is al\u00f3 da realidade. E esta podemos intu\u00edla como representaci\u00f3n ou como estructura t\u00e1ctil nun cami\u00f1o que vai dos cadros as instalaci\u00f3ns. Se nos situamos no <em>Cadro das mil flores<\/em>, un t\u00edtulo que nos leva \u00e1s mil primaveras emblem\u00e1ticas e que parece imaxinou Manolo Rivas, a paisaxe c\u00e1lida de amarelos emulsiona a febre lum\u00ednica das margaridas ou dos xirasoles nun enorme xard\u00edn que, desde os grosos empastes de pintura, elude o baleiro para privilexia-lo gran territorio da natureza fant\u00e1stica convertida en <em>all-over<\/em>, onde o sol ilumina o peso da cor.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1000\" height=\"733\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Casa-da-Parra-Frores-1995-96.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4509 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:18% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"770\" height=\"770\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Casa-da-Parra-Follas-de-cores-1994-99-Detalle.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4510 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Mais este pode coexistir coa levidade e a reciclase dirixirse \u00e1 superficie do papel artes\u00e1n: sobre el o artista comp\u00f3n a paisaxe de follas de flores recortadas das vellas latas de coca-cola, de cerveza e doutros refrescos, furadas polos golpes, comprimidas polas rugosidades das pisadas e con restos de crom\u00eda. O desperdicio, serializado na matem\u00e1tica dunha composici\u00f3n moi precisa, imaxe dunha verdadeira partitura musical, adquire unha vida particular desde a brillantez da mica e o cadro dev\u00e9n esa historia de luz e tropo dunha natureza recreada na vitrina do coleccionista de bolboretas. Nada que ver coa interpretaci\u00f3n da paisaxe como construcci\u00f3n cultural que poder\u00edan face-los nosos ollos; \u00e9 s\u00f3 unha natureza inventada desde a reciclase, pero, \u00f3 fin, reflexo desoutra que para Schelling era representaci\u00f3n da beleza repousada e tranquila, forza orixinaria do mundo, a que rescata a arte do tempo, sometida \u00f3s profundos estremecementos da fantas\u00eda. Fronte a ela sit\u00faase, en primeiro lugar, o artista que organiza pacientemente o <em>campo amplo <\/em>da pintura como estructura visual dun c\u00f3digo que terminar\u00e1 por refractar t\u00f3dolos valores pl\u00e1sticos e t\u00f3dalas posibilidades da pintura resumidas na composici\u00f3n, onde cada flor que coloca \u00e9 \u2013e d\u00edo o artista- \u201ccomo un rezo, como unha ladai\u00f1a\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-stacked-on-mobile\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Ese mesmo exercicio reflexivo, temperado pola distancia paciente do que concibe a pintura non s\u00f3 como necesidade expresiva, sen\u00f3n como terapia do esp\u00edrito, \u00e9 o que desvelamos nas paixases de \u00e1rbores, construidos con paos encontrados, que describen a nocturnidade ou a claridade dos d\u00edas de sol da cidade imaxinada secretamente en parques ou xard\u00edns e a trav\u00e9s dunha ramaxe espesa: espacio de luz onde asistimos \u00e1 transformaci\u00f3n do tempo e polo tanto \u00f3 cambio na pegada da pintura lonxeva, que lles d\u00e1 corpo material \u00e1s superficies, pintura retomada das vellas cascas de botes abandonados \u00f3 longo dos anos, un xeito de presenti-la arqueolox\u00eda da materia e das texturas. Exaltaci\u00f3n do <em>dripping<\/em> e da acci\u00f3n, noutros casos \u2013sucede nos papeis, onde o territorio emulsivo das flores \u00e9 s\u00f3 un campo cheo de luz-, de brancos reflexos e de li\u00f1as <em>cenistas<\/em> sen retorno, para que as \u00e1rbores, en medio da n\u00e1cara da mica prateada, adquiran a dimensi\u00f3n po\u00e9tica e abstracta de espacios sen tempo, de bosques complexos, de verdes refulxentes e brillos que mudan segundo a diferente situaci\u00f3n do espectador e a incidencia da luz exterior.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1773\" height=\"1193\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Casa-da-Parra-Arbores-brancas-1999.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4511 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:36% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1848\" height=\"1305\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Casa-da-Parra-Follas-tornasoladas-1995-96.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4512 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Por iso na pintura de Mouzo \u00e9 importante o papel do preceptor activo, \u00e9 dicir, do que constr\u00fae coa mirada, ese <em>voyeur<\/em> especial que para Marcel Duchamp era necesariamente o finalizador da obra de arte. De xeito que o propio desprazamento implica a aludida idea de cambio no territorio que se nos ofrece como pintura expandida creando continuas mutaci\u00f3ns visuais e unha sorte de veladuras e de transparencias por onde fl\u00faen os raios irisados dunha luz que \u00e1s veces golpea sen pudor a nosa retina. Sen embargo, detr\u00e1s dos efectos formais descritos, da capacidade r\u00edtmica que desvelamos na simetr\u00eda da fragmentaci\u00f3n dos recortes met\u00e1licos convertidos en flores, ordenados nun todo, existe na pintura de Mouzo unha humanidade que nos fala do home. Un home que presentimos na s\u00faa ausencia, escondido nalg\u00fan lugar da paisaxe deserta ou na xeada nerviosa dos debuxos fr\u00e1xiles do papel de arroz, entre as ramas e os xestos da tinta chinesa. Tal vez nas pegadas e manchas que deixaron as botas de buxo no paseo pict\u00f3rico que se resiste a despreza-la totalidade do espacio para explica-lo movemento e, xa que logo, a duraci\u00f3n constructiva do cadro. E neste espacio, onde se dil\u00faen os x\u00e9neros, onde a pintura deixa de ser frontal, segundo os principios da tradici\u00f3n, fica o pintor cos pes na terra, transformando o territorio do chan no gran cadro instalado na arquitectura: sobre un fondo de po de mica Mouzo configura a paisaxe artificial da natureza como representaci\u00f3n dunha realidade nova, a mesma que lles preocupara noutra \u00e9poca \u00f3s ditos artistas <em>poveras<\/em>, mais o rigor do artificio conv\u00e9rtese nunha xeografia cultural e alqu\u00edmica poboada de follas met\u00e1licas de lat\u00f3n dourado pola acci\u00f3n do \u00e1cido. Vela\u00ed co camplo amplo da pintura sen pincel, o porqu\u00e9 de que hoxe unha das opci\u00f3ns que est\u00e1 a salvar aquela pasa necesariamente pola reformulaci\u00f3n do seu papel f\u00f3ra da representaci\u00f3n ideal. Neste caso o artista elabora o cadro, ocupando un espacio real, observando unha composici\u00f3n, unha luz unha perspectiva e unha crom\u00eda que existen como algo palpable, lonxe da ficci\u00f3n. S\u00f3 existe ficci\u00f3n na imaxe transformada da vexetaci\u00f3n, pero acordamos que conceptualmente natureza \u00e9 tam\u00e9n \u2013rec\u00f3rdano-lo Giovanni Anselmo, un dos protagonistas da chamada arte pobre- o que existe sobre a terra. Atopalo e reordenalo \u00e9 funci\u00f3n do artista, lonxe xa da m\u00edtica sobrevaloraci\u00f3n creacional que se lle atribu\u00edu sempre e preto do sentido recreador e selectivo que achegou un d\u00eda Duchamp \u00e1 arte do noso s\u00e9culo, roubando os obxectos que habitaban o noso contorno.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Este xeito de inventa-la pintura constit\u00fae nos noventa e xa cara \u00f3 pr\u00f3ximo milenio unha das tarefas mais interesantes que lle resta como alternativa e posibilidade para seguir sorprend\u00e9ndonos sen cor e sen pinceis. Ant\u00f3n Mouzo soubo comprendelo e a s\u00faa mensaxe asumiu os novos c\u00f3digos que fan que arte, ainda bebendo nas orixes e na tradici\u00f3n , poida ser unha resposta especial ligada \u00e1 vida, int\u00e9rprete precoz do mundo que vivimos. E faino desde unha particular mirada escrutadora da natureza, eterna fonte de est\u00e9tica, pero, dic\u00eda Schelling, uha arte semellante \u00e1 dos s\u00e9culos pasados xa non volver\u00e1, posto que aquela -a natureza- xamais se repite.<\/p>\n\n\n\n<p>X. Ant\u00f3n Castro<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p class=\"has-medium-font-size\"><strong>As botas de Ant\u00f3n Mouzo<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Manuel Rivas<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\" style=\"grid-template-columns:53% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1000\" height=\"1000\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/DOC-Casa-da-Parra-Botas-de-Buxo-1995.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4514 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>As botas de Ant\u00f3n Mouzo son de buxo.<\/p>\n\n\n\n<p>O buxo medra canda a estatura do home<\/p>\n\n\n\n<p>que o plantou.<\/p>\n\n\n\n<p>Se el chega a vello, o buxo ter\u00e1 o largo do ata\u00fade<\/p>\n\n\n\n<p>e o grosor no toro do pulso do morto.<\/p>\n\n\n\n<p>Por iso xa case ningu\u00e9n planta buxos en Galicia.<\/p>\n\n\n\n<p>Porque os buxos alim\u00e9ntanse do esterco do<\/p>\n\n\n\n<p>tempo perdido<\/p>\n\n\n\n<p>e requiren unha terra que endexamais te\u00f1a prezo<\/p>\n\n\n\n<p>o equivalente \u00e1 sombra dun reloxo de pedra.<\/p>\n\n\n\n<p>Co buxo fac\u00edanse punteiros de gaita,<\/p>\n\n\n\n<p>fusos e lanzadeiras do tear<\/p>\n\n\n\n<p>e tam\u00e9n cabali\u00f1os de xoguete.<\/p>\n\n\n\n<p>Esas formas eran, para o buxo,<\/p>\n\n\n\n<p>unha segunda existencia,<\/p>\n\n\n\n<p>pois medraba no vento, no lenzo e nos so\u00f1os<\/p>\n\n\n\n<p>do xinete da infancia.<\/p>\n\n\n\n<p>Un buxo cortado sen destino<\/p>\n\n\n\n<p>semella unha extremidade serrada,<\/p>\n\n\n\n<p>transmite a dor fantasma da amputaci\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<p>Foi as\u00ed como o encontrou Ant\u00f3n Mouzo.<\/p>\n\n\n\n<p>El ti\u00f1a a memoria das botas do pai.<\/p>\n\n\n\n<p>Gracias a aquel recordo,<\/p>\n\n\n\n<p>o pai segu\u00eda a andar polos carreiros de Soneira.<\/p>\n\n\n\n<p>Sub\u00eda coas botas ao monte Faro<\/p>\n\n\n\n<p>e arreglaba o repetidor de tv.<\/p>\n\n\n\n<p>O pai devolv\u00eda as imaxes \u00e1 pantalla,<\/p>\n\n\n\n<p>ench\u00eda a fiestra escura e fr\u00eda<\/p>\n\n\n\n<p>daquel tempo innombrable.<\/p>\n\n\n\n<p>Ant\u00f3n reconstru\u00edu coas pernas do buxo<\/p>\n\n\n\n<p>as botas andarinas do pai.<\/p>\n\n\n\n<p>E como dir\u00eda o carpinteiro Geppetto,<\/p>\n\n\n\n<p>feitas est\u00e1n coa mellor madeira da humanidade.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p>Irroa, Outono, 1998.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>1999 (13 Novembro). <\/p>\n\n\n\n<p>El Correo Gallego. (Mercedes Rozas, cr\u00edtica de Arte)<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p><em><strong>Los diferentes matices de lo natural<\/strong><\/em> <\/p>\n\n\n\n<p>\u00c1nxel Fole abord\u00f3 el tema de la naturaleza en este pa\u00eds, entonando con una prosa l\u00facida y espont\u00e1nea todos los atributos de su esencia.\u2019El escritor de los \u00e1rboles\u2019 arranc\u00f3 en sus palabras la luz y las tonalidades de los robles y de los casta\u00f1os en oto\u00f1o, y supo transcribir las \u2018cantigas\u2019 de los p\u00e1jaros en plena primavera. Con \u00e9l la realidad del paisaje adquiere serenamente el valor de lo protegido e invulnerable. Para Fole como para otros muchos creadores de la palabra, y tambi\u00e9n de la pintura, la naturaleza es el germen de su obra.<\/p>\n\n\n\n<p>En uno de sus textos aseguraba que en la literatura gallega \u201chai moita paisaxe, tanto no verso como na prosa\u201d. Este apunte era ratificado en el campo de la pintura al seleccionar a varios artistas gallegos, Avenda\u00f1o, Llor\u00e9ns, Maside, Torres y Colmeiro, porque en sus cuadros, \u201cGalicia tam\u00e9n \u00e9 a s\u00faa paisaxe\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>La naturaleza ha sido la musa de muchos estilos, de muchas obras que han acaparado la est\u00e9tica viva que se le ofrece ante sus ojos. Todav\u00eda hoy sirve de est\u00edmulo para autores que son capaces de apreciar el agasajo que supone el concierto de colores y materiales y atraparlos en el \u2018paisaje\u2019 imaginario de sus creaciones.<\/p>\n\n\n\n<p>Se revive una percepci\u00f3n de sensibilidad ante la trama de lo natural en cada una de las piezas que <strong>Ant\u00f3n Mouzo<\/strong> presenta en la Casa de la Parra. El montaje de la muestra va llevando al espectador hacia cada uno de los elementos que la conforman y que aportan los diferentes matices y texturas de la superficie; son las micas, los latones, la madera o el papel artesano los que dan sentido a la imagen.<\/p>\n\n\n\n<p>Pero en estas composiciones es importante el componente pict\u00f3rico; el acr\u00edlico y el \u00f3leo se introducen como nexo constructivo, dando forma a toda una explosi\u00f3n de cromatismo y la materia pict\u00f3rica se vuelve moldeable, formando capa tras capa la frondosidad ilusoria de un vergel. Se recupera en esta muestra lo esencial del entorno verde y se registra pl\u00e1sticamente convirti\u00e9ndolo en visualizaciones azules, rojas, blancas, marrones&#8230; En un ejercicio de apariencias las im\u00e1genes simulan ser lo que no son; de esta forma, las hojas amarillentas y ca\u00eddas, lo mismo que los \u00e1rboles o la infinitud de las flores pertenecen al mundo del metal o la pintura; su exuberancia emana de la propia materia que se manipula.<\/p>\n\n\n\n<p>En este acertado montaje se aprecia como el paisaje se convierte en el mejor aliado para expresar ideas. Este artista gallego torna visible fragmentos de una realidad cognoscible, intentando reflejar al mismo tiempo lo imperceptible. Cuando Monet a finales del siglo pasado codici\u00f3 abarcar lo ef\u00edmero, organiz\u00f3 una expedici\u00f3n a Escandinavia para usurpar de aquel paisaje todo lo que pudiera ser imperceptible; los efectos que descubre los traslada a varios cuadros en los que logra pintar \u2018el aire\u2019. En la Casa de la Parra de Santiago, <strong>Ant\u00f3n Mouzo<\/strong>, como aconteciera al pintor franc\u00e9s, semeja que \u2018il veux l\u2019impossible\u2019.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"456\" height=\"142\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image096.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4518\"\/><figcaption class=\"wp-element-caption\">Follas de mica (detalle), 1999<\/figcaption><\/figure><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">A\u00f1os 2000<\/h2>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">2000<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cIII Exposici\u00f3n Arte e Solidariedade\u201d (Proxecto Home).<\/p>\n\n\n\n<p>Colectiva itinerante por diversas cidades galegas: A Coru\u00f1a, Ferrol, Lugo, Ourense, Pontevedra, Santiago de Compostela e Vigo.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"256\" height=\"183\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image098.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4519 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Cat\u00e1logo. Obra aportada por Ant\u00f3n Mouzo: Sen t\u00edtulo, 1999, acr\u00edlico e mica sobre tea, 46 x 33 cm.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>2000 (5 Setembro\u20131 Outubro)<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n colectiva \u201cDi\u00e1logos co silencio\u201d. <\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>San Domingos de Bonaval, Santiago de Compostela.<\/p>\n\n\n\n<p>Capitalidade Cultural do 2000.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"604\" height=\"453\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image100.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4520 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>Cat\u00e1logo. Ant\u00f3n exp\u00f3n a instalaci\u00f3n \u201cVanitas\u201d, 2000. T\u00e9cnica mixta. Pintura, mica, papel reciclado e espellos.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">2001 (Xu\u00f1o-Xullo)<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>\u201cObradoiros\u201d. Espacio para a Arte. Pontevedra.<\/p>\n\n\n\n<p>Caja Madrid. Obra social.<\/p>\n\n\n\n<p>Cat\u00e1logo con 21 obras de A. Mouzo e pr\u00f3logo de Luis Rei N\u00fa\u00f1ez. Ant\u00f3n adica esta exposici\u00f3n aos diferentes obradoiros, espazos de traballo que tivo ao longo da s\u00faa vida art\u00edstica.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"504\" height=\"204\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image102.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4521\"\/><figcaption class=\"wp-element-caption\">\u201cPalloza II\u201d 105 x 41 cm. Acuarela mixta. 2001<\/figcaption><\/figure><\/div>\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">2001<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-stacked-on-mobile\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"512\" height=\"312\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image104.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4523 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>VII Certame de Artes Pl\u00e1sticas Isaac D\u00edaz Pardo. Organizado pola Deputaci\u00f3n da Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<p>Cat\u00e1logo. Obras de A. Mouzo: \u201cRede-Mica I e II\u201d, t\u00e9cnica mixta sobre lenzo, 70 x 85 cm.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">2004 (18 Marzo-28 Abril)<\/p>\n\n\n\n<p>Exposici\u00f3n individual \u201cEl esplendor mineral\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>Sala de exposici\u00f3ns do Casino Atl\u00e1ntico de A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"356\" height=\"225\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image106.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4525\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p>La Opini\u00f3n (30-3-2004)<\/p>\n\n\n\n<p><em><strong>Ant\u00f3n Mouzo, pintor. Un artista que une pintura y piedra<\/strong><\/em> (por Patricia P\u00e9rez)<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n<div class=\"wp-block-image\">\n<figure class=\"aligncenter size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"308\" height=\"384\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image108.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4526\"\/><\/figure><\/div>\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">El Ideal Gallego (11-4-2004). Opini\u00f3n.<\/p>\n\n\n\n<p><em><strong>Mouzo, en el Casino del Atl\u00e1ntico<\/strong><\/em> (por \u00c1nxeles Penas)<\/p>\n\n\n\n<p>Mouzo pertenece a la generaci\u00f3n de pintores que comenzaron su andadura en los a\u00f1os 80, una d\u00e9cada que recog\u00eda las inquietudes rupturistas de la anterior y apostaba por la experimentaci\u00f3n y los nuevos lenguajes. Entre estos nuevos lenguajes estaba un amplio neo-expresionismo de m\u00faltiples y variadas facetas, en el cual tal vez encajaba aquel joven Mouzo que en 1985 participaba en el colectivo <strong>\u201cMar a Mar\u201d<\/strong>, invitado por el <strong>Gruporz\u00e1n<\/strong>, donde se tendi\u00f3 un arco entre A Coru\u00f1a y el colectivo <strong>Palmo<\/strong> de M\u00e1laga. Se dej\u00f3 constancia all\u00ed de esa abertura de senderos \u201cque van de muchas partes a otras muchas y que juegan con la relaci\u00f3n culta de s\u00edmbolos, las ideas o los ritos y los mensajes\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p>No obstante, el arte siempre ha sido un ejercicio de libertad individual y, si hasta mediados o fines de los 80 hubo una tendencia general a reunirse en grupos, quiz\u00e1 por la necesidad de defenderse frente a un medio hostil y desconocedor en general de la cultura pl\u00e1stica, en los noventa esta tendencia desapareci\u00f3 y cada creador sigui\u00f3 su propia ruta o sus personales caminos.<\/p>\n\n\n\n<p>Mouzo pareci\u00f3 encontrar el suyo propio despoj\u00e1ndose de la necesidad de decir para adentrarse en las experiencias del sentir y hablamos del sentir desde la \u00f3ptica del pl\u00e1stico, una \u00f3ptica visual que tiene su particular modulaci\u00f3n, sus leyes y su liturgia. A veces es inmerso en este ritual de materias, de texturas, de gestos, de policrom\u00edas o de acromatismos como asoma el milagro de lo que se entiende por arte y que, posiblemente, es tan sencillo como el viajar de una luci\u00e9rnaga en la noche, un blanco rastro de inquietudes que tratan de imitar, sin saberlo, las rutas celestes, los oscuros alfabetos a\u00fan no decodificados.<\/p>\n\n\n\n<p>De pronto, en ese caminar inquieto, uno encuentra un talism\u00e1n, una piedra m\u00e1gica, la llave de los reinos ocultos y, como un ni\u00f1o asombrado, corre a plasmar la buena nueva a los viejos palimpsestos desgastados y borrosos. Esta es la impresi\u00f3n que nos produce la original muestra de <strong>Mouzo<\/strong> en el <strong>Casino del Atl\u00e1ntico<\/strong>. Su piedra m\u00e1gica es la humilde mica que, como sabemos forma con el cuarzo y el feldespato, la composici\u00f3n de nuestra piedra gr\u00e1 (o granito). Al sacarla de sus compuestos se produce el milagro de la levitaci\u00f3n, la sutileza de los regueros brillantes que buscan la luz; el peso cede paso a la ligereza y los fondos rojo sangre, llenos de silencio, se ponen a hablar de luminiscencias y v\u00edas l\u00e1cteas, de intrincadas selvas con \u00e1rboles n\u00edveos llenos de fant\u00e1sticos cristalitos. Tenemos la piedra, s\u00ed, pero nos sentimos en pleno coraz\u00f3n del laberinto, fascinados por sus recovecos, atrapados en sus blancas mara\u00f1as, deslumbrados en la prodigiosa noche de apariciones. Mouzo nos lleva por esos rastros luminosos, por esas configuraciones estelares, por esas fantasmales formas arborescentes sobre las que han ca\u00eddo las gemas de intemporales heladas; nos introduce en un m\u00f3vil y nacarado tejido, en una enredada madeja de hilos arg\u00e9nteos que se va devanando sin acertar todav\u00eda con el centro del d\u00e9dalo.<\/p>\n\n\n\n<p>Otras im\u00e1genes se nos ocurren contemplando este inquieto discurrir de l\u00edneas: recordamos a Pulgarcito dejando un tierno rastro de piedrecillas para poder regresar a la casa de los padres. El arte, como los cuentos, se nutre de esas im\u00e1genes arquet\u00edpicas, de ese profundo y antiqu\u00edsimo significado, de ese delicado paradigma del que tambi\u00e9n se nutren nuestros sue\u00f1os m\u00e1s verdaderos. Cuando Mouzo chorrea sus albas hebras de pintura, quiz\u00e1 recuerda a los ya viejos maestros de la <strong>Action painting<\/strong> y del <strong>Dripping<\/strong>, recuerda a Jackson Pollock y a Mark Tobey (a los que, por cierto, cant\u00f3 en impactantes odas, nuestro poeta Bernardino Gra\u00f1a); pero, en realidad, est\u00e1 creando un ins\u00f3lito bordado, con una trama y una urdimbre que pertenecen a sus m\u00e1s \u00edntimas inquietudes; dulces, po\u00e9ticas, probablemente remot\u00edsimas inquietudes, de resonancias tan ajenas al \u00e1mbito de nuestro imaginario como un arabesco. Porque, efectivamente, en algunos cuadros nos parece percibir un aire arabizante, un intrincado grafismo que evoca los letrismos cor\u00e1nicos y la ornamentaci\u00f3n \u00e1rabe, tambi\u00e9n nos recuerda el arte de los orfebres, sobre todo de los que trabajan con formas barrocas. Unas pocas obras se salen de esta l\u00ednea para llevarnos a la emoci\u00f3n de los viejos papiros, de los antiguos c\u00f3dices o de las vetustas orlas con fondo de terciopelo grana desgastado y marcas de perdidas colecciones cuya historia se ha borrado. Con ello el pintor nos dice que el arte es siempre un ejercicio de nostalgia.<\/p>\n\n\n\n<!--nextpage-->\n\n\n\n<p class=\"has-very-dark-gray-color has-text-color has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1982-1983 (3 Decembro-6 Abril)<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Ciclo de pintura \u201cA pintura galega hoxe\u201d organizado polo Concello de A Coru\u00f1a.<br>Entre o 18 de marzo e o 6 de abril expo\u00f1en os seus lenzos: Ant\u00f3n Mouzo, Pepe Gal\u00e1n, Xaime Tenreiro, Permuy, De la Colina, Lamazares y Pedro Mu\u00ed\u00f1o.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">04-03-1983<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">A Nosa Terra n\u00ba 216.<br>Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n Mouzo para un relato de Miguel Anxo Fern\u00e1n Bello: \u201cA Florvenusta\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">17-04-1983<br>La Voz de Galicia (Arte)<br>Por Laureano \u00c1lvarez<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<p><strong>Ocho j\u00f3venes pintores gallegos en el palacio municipal<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>[\u2026] Antonio Mouzo se adentra en el surrealismo sirvi\u00e9ndose de figuraci\u00f3n real. Cuadros de suerte y calidades distintas. Buen dibujo y la t\u00f3nica de la riqueza color\u00edstica [\u2026].<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">1982 La Voz de Galicia Por Laureano \u00c1lvarez<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group alignwide\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-constrained wp-block-group-is-layout-constrained\">\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide is-vertically-aligned-center has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf;grid-template-columns:31% auto\"><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"434\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image007.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4370 size-full\"\/><\/figure><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p class=\"has-very-dark-gray-color has-text-color has-background has-normal-font-size\" style=\"background-color:#f7eedf\">Expone Antonio Mouzo Lavandeira, en la Galer\u00eda \u201cAbside\u201d, cuyo ambiente tiene antiguas resonancias que, cada atardecer, renuevan su lozan\u00eda. Presenta un manojo de \u00f3leos y gouaches. No conozco al pintor ni tengo referencias de su persona en el momento de escribir esta cr\u00f3nica. Pero debe de ser joven, \u201cnuevo en esta plaza\u201d como se le\u00eda en desusados art\u00edculos o gacetillas.&nbsp;&nbsp;Parece indicar juventud su cierta indeterminaci\u00f3n en las maneras de hacer sin encauzarlas decididamente. Pero su juventud prometedora ya que la obra presentada lo acredita suficientemente.<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-media-text alignwide has-media-on-the-right is-vertically-aligned-center has-background is-stacked-on-mobile\" style=\"background-color:#f7eedf;grid-template-columns:auto 31%\"><div class=\"wp-block-media-text__content\">\n<p>En esta indeterminaci\u00f3n vemos como juega con valent\u00eda el color, creando acordes crom\u00e1ticos de tendencia fauve. Otras veces, mantiene una tonalidad austera a la cual se somete, desarrollando gamas atenuadas con precisi\u00f3n y delicadeza. Sin duda tiene gran sensibilidad para el color que maneja con desenvoltura, lo que acredita estar en posesi\u00f3n del necesario oficio para el pintor. Aquello que en su origen signific\u00f3 arte.<\/p>\n\n\n\n<p>Se aprecia como, alternativamente, utiliza la tendencia expresionista, logrando cuadros de m\u00e9rito, para adentrarse sin tr\u00e1nsito, y con limitada decisi\u00f3n, en el surrealismo. Pudi\u00e9ramos decir que se queda en su superficie, si bien la enriquece con calidades est\u00e9ticas y valores pl\u00e1sticos. Sin duda estamos ante un interesante pintor con obra bien estructurada, espl\u00e9ndida de color y creando, a veces, problemas de espacio, resueltos con buen sentido y decisi\u00f3n. Pero sobre todo esto, la gran promesa que representa este joven pintor que, seg\u00fan parece, inicia su p\u00fablica andadura por el complejo mundo del arte.<\/p>\n<\/div><figure class=\"wp-block-media-text__media\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"422\" height=\"600\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image009.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4383 size-full\"\/><\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">4 de junio de 2025 La Voz de Galicia. Edici\u00f3n Carballo<\/p>\n\n\n\n<p>Colectiva \u201cHomenaje a Pablo Picasso\u201d.<br>Delegaci\u00f3n del Ministerio de Cultura, A Coru\u00f1a.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group is-nowrap is-layout-flex wp-container-core-group-is-layout-ad2f72ca wp-block-group-is-layout-flex\">\n<figure class=\"wp-block-image size-large is-resized wp-container-content-69bc4bdf\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"850\" height=\"1291\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Galeria-ABSIDE-1982-A-2.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4445\" style=\"aspect-ratio:0.6588235294117647;width:301px;height:auto\"\/><\/figure>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-full wp-container-content-69bc4bdf\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"850\" height=\"1291\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/Galeria-ABSIDE-1982-R.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4446\"\/><\/figure>\n<\/div>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">03-12-1981<br>A Nosa Terra n\u00ba 167<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-text-align-left has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Ilustraci\u00f3n de Ant\u00f3n Mouzo para un relato de Miguel Anxo Fern\u00e1n Bello: \u201cA lua gris de Xan Cidad\u00e1n\u201d.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-background\" style=\"background-color:#f7cc88\">24-06-1975<br>La Voz de Galicia.<br>Por Xavier Seoane e P. Quint\u00e1ns.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-gallery alignleft has-nested-images columns-default is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex\">\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"302\" height=\"600\" data-id=\"4359\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image003.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4359\"\/><figcaption class=\"wp-element-caption\"><br><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image size-large\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"302\" height=\"600\" data-id=\"4424\" src=\"https:\/\/www.antonmouzo.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/image005-1.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-4424\"\/><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n<p class=\"has-text-align-left has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\"><strong>Dus novos pintores por unha nova figuraci\u00f3n<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-text-align-left has-background\" style=\"background-color:#f7eedf\">Na aula de cultura \u201cLume\u201d, que tan pol\u00e9mica laboura ven desenrolando, temos a posibilidade de contemplar, dende o 22 de xunio ao 6 de Santiago, a primeira exposici\u00f3n dos pintores J. M . Villanueva e A. Mouzo.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;O d\u00eda vinted\u00f3us foi feita a presentaci\u00f3n por conta dos propios artistas. Na dita presentaci\u00f3n, tiduada xen\u00e9ricamente \u201cUnha aportaci\u00f3n a un novo arte galego\u201d, escomenzaron a se proclamar conscentes das s\u00faas propias limitaci\u00f3ns, e asimade se asomaron abertos a todo tipo de cr\u00edtica e sin ning\u00fan prop\u00f3sito teorizador.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Xa entrando na materia, fixeron unhas consideraci\u00f3ns glob\u00e1is de tipo hist\u00f3rico encol do arte galego, facendo fincap\u00e9 na ruptura que supuso o s\u00e9culo XV na evoluci\u00f3n do mesmo, prantexando os problemas que sup\u00f3n para o arte galego a ausencia duna tradici\u00f3n continuada e coherente.<br>  Posteriormente, matizaron a idea do arte galego coma un arte que \u00e9 unha resposta a un xeito de ser galego, a un \u201csprito\u201d, que olla a realidade dende un prisma aut\u00f3ctono e diferenciado. Iste \u201csprito galego\u201d ten de ser realizado por dous vieiros, diverxentes, pero complementarios: duna banda, un vieiro de universalizaci\u00f3n que todo arte necesita para ser v\u00e1lido, e doutra, unha introspecci\u00f3n e arraigo na Realid\u00e1 galega, en t\u00f3dolos seus aspectos, e considerada tanto sincr\u00f3nica coma diacr\u00f3nicamente.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;M\u00e1is tarde, fixeron algunhas consideraci\u00f3ns sobor da funci\u00f3n social do Arte, e tam\u00e9n da s\u00faa funci\u00f3n did\u00e1ctica e necesidade de popularizaci\u00f3n do mesmo. Eles, para conquerir a expresi\u00f3n pl\u00e1stica de todo isto, elixen o cami\u00f1o da Nova Figuraci\u00f3n, defin\u00edndoa coma un intermedio entre abstracci\u00f3n e realismo.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;No que se refire ao nivel de realizaci\u00f3n concreta, ouservamos que a mostra non deixa de adoecer de certas fisuras, producto duna falla de experiencia l\u00f3xica debido \u00e1 mocedade dos dous pintores. Ista falla de adecuaci\u00f3n antre as intenci\u00f3s e a s\u00faa realizaci\u00f3n pr\u00e1ctica, a\u00ednda que \u00e9 sensibremente acusada, non por elo deixa de facernos entrever que, habida conta da craridade e riqueza das s\u00faas ideas, e da base t\u00e9cnica de ambos os dous, estamos rente a d\u00faas promesas do arte cru\u00f1\u00e9s en concreto e do arte galego en xeral.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;Notamos, por exempro, unha excesiva esplicitaci\u00f3n do tema, significativamente falando, e unha ausencia do que poder\u00edamos chamar un \u201cpensamento\u201d pict\u00f3rico, no senso de que non hai unha interpretaci\u00f3n refrexionada e matizada da realid\u00e1. Adoecen cec\u00e1is tam\u00e9n dun certo \u201cefectismo\u201d.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;\u00c9 de destacar por outra banda, a positiva creaci\u00f3n dun h\u00e1bitat, dun \u00e1meto axeitado \u00e1 atm\u00f3sfera que conv\u00e9n \u00e1 contempraci\u00f3n das obras, ao traveso da m\u00fasica e de sinxelos elementos de arte conceptual.<\/p>\n\n\n\n<div class=\"wp-block-group\"><div class=\"wp-block-group__inner-container is-layout-flow wp-block-group-is-layout-flow\">\n<hr class=\"wp-block-separator has-css-opacity\"\/>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n<p><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Noticias mas recientes 7 de junio de 2025 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo 4 de junio de 2025 Q\u00fae pasa na costa https:\/\/www.quepasanacosta.gal\/articulo\/vimianzo\/nuria-kolb-anton-mouzo-foi-artista-autodidacta-curiosidade-insaciable 21 de febrero de 2021 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo https:\/\/www.lavozdegalicia.es\/noticia\/carballo\/vimianzo\/2021\/02\/21\/vida-obra-anton-mouzo 4 Septiembre 2011 La Voz de Galicia Edici\u00f3n Carballo Septiembre 2011 Sala de Exposici\u00f3ns Ant\u00f3n Mouzo (casa da cultura, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":-1,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"sidebar-page.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-4358","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/4358","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=4358"}],"version-history":[{"count":81,"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/4358\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7658,"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/4358\/revisions\/7658"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.antonmouzo.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=4358"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}